Blogs Azie

Hi, Ik ben Nienke (33), geboren en getogen in Waalwijk in Noord-Brabant. Op mijn achttiende sloeg ik voor het eerst mijn vleugels uit en vertrok ik voor een tussenjaar naar een universiteit in Amerika. Dat was mijn eerste echte proef van een leven buiten Nederland, en blijkbaar smaakte dat naar meer.

Daarna woonde ik in Milaan tijdens mijn studie en later in Rotterdam, waar ik als brand- en marketingstrateeg werkte. Druk, dynamisch, veel matcha’s, veel deadlines. Ik hield ervan, dacht ik, tot ik ontdekte dat er nog een heel andere manier van leven bestaat.

Van winterzon naar een compleet nieuw bestaan

In november 2020, midden in Covid, vertrok ik naar Bali voor vier maanden. Een soort werk-winter-zon-escape. Afspraken waren toch online, dus waarom niet?

Een maand later ontmoette ik Rio in de sportschool. Hij studeerde toen Business Intelligence en verdiende zijn geld met Muay Thai; vechten én lesgeven. Eén gesprek werd een training, een training werd vaker zien, en daarna was het duidelijk: dit was geen tijdelijk contact.

Vier maanden Bali werden 2,5 jaar.

Toen Rio de kans kreeg om tijdelijk een homestay te runnen in Raja Ampat, zeiden we: laten we het gewoon proberen, voor een paar maanden. Geen “ik emigreer nu”, geen rigide plan, geen schepen verbrand. Gewoon de volgende stap, aangezien Bali te druk voor ons werd.

Van tijdelijk naar bouwen aan een toekomst

In Raja Ampat zagen we direct iets opvallends: accommodaties waren óf super basic (een emmer als douche), óf extreem luxe en onbetaalbaar.

Er was geen midden: kleinschalig, comfortabel, lokaal en warm, zonder over-de-top luxe.

Dus besloten we: waarom bouwen niet zelf zo’n accomodatie?

In Augusts 2024  begonnen we met de bouw van onze homestay op Kri.

Vandaag hebben we 6 huisjes pal aan het strand,  gemaakt met lokale materialen en hulp uit de community. Niet perfect. Wel echt. En precies wat we zelf misten.

En tot onze verbazing… gasten vinden het ook. We zijn vaak al maanden vooruit volgeboekt; iets waar we nooit hardop van durfden dromen.

Een nieuw dagelijks ritme

Ons leven nu is totaal anders dan mijn oude kantoorbubbel. We bouwen nog steeds, ontvangen gasten, regelen materialen (wat hier nooit in één moeite gaat), doen boodschappen over zee, koken, schoonmaken, plannen, en ik werk nog steeds deels online om euro’s te verdienen.

Geen 9-tot-5. Eerder 6-tot-10, 7 dagen in de week..

Maar wel met uitzicht op de oceaan. Met kinderen uit het dorp die komen helpen of spelen.
Met dolfijnen die soms voorbij zwemmen. En af en toe zelfs walvissen.

Geen dag is hetzelfde. Rustig is het nooit, maar dat bevalt ons eigenlijk wel.

Niet alles is paradijs

Het leven hier is prachtig, maar het is geen romantische glossy.

Ik woon écht ver weg van mijn familie en vrienden. Om überhaupt op een luchthaven te komen, zijn we al vier uur onderweg met twee boten. Uiteindelijk doe ik er ongeveer drie dagen over om in Nederland te komen. Bij een noodgeval ben ik dus te laat. Dat drukt.

Daarnaast mis ik soms heel gewone dingen:

• betrouwbare 24/7 elektriciteit

• yoghurt

• brood dat geen cake is

• variatie in eten en goed vleeS

• Ook is dit deel van Indonesië complex. Er zijn sociale en politieke spanningen, discriminatie komt voor, en het vraagt veel van je om hier als buitenstaander te wonen; met respect, voorzichtigheid en bewustzijn van context.
  
  

En gezondheid is geen vanzelfsprekendheid. Toen ik dengue had in Bali kreeg ik interne bloedingen, en soms voelt het alsof mijn lichaam daar nooit helemaal van is hersteld. Goede zorg is hier niet om de hoek, en dat voel je.

Het is dus niet alleen maar paradijs hier. Het is intens, en voor mij soms best eenzaam. 

Maar als ik dan ‘s ochtends wakker word met het zonnetje, fluitende vogels & de zee voor mijn deur, dan weet ik: voor nu zitten wij hier goed. 

Wat ik heb geleerd

Ik heb nooit het besluit genomen: ik ga emigreren. Dit is eigenlijk gewoon zo gebeurd. Ik vertrok met 1 koffer naar Bali, en 5 jaar later ben ik dus nog steeds in Indonesië. 

Ik heb ontdekt dat het leven niet vraagt om perfecte plannen, maar om vertrouwen dat je het onderweg kunt uitvogelen.

Met een matige WiFi-verbinding en een stevige portie doorzettingsvermogen kom je verder dan je denkt. Of zoals Marie Forleo zegt: everything is figureoutable.

Dat is echt al 5 jaar mijn mantra. 

Ik heb hier ook iets anders geleerd, iets wat je niet echt ziet zolang je in een Westers, goed georganiseerd land woont: de impact van overconsumptie.

In Raja Ampat zie je alles dat we in de rest van de wereld liever niet zien.
Er is geen afvalverwerking. Geen recycling-systeem. Wat je gebruikt, blijft. Plastic spoelt hier aan op stranden die eruitzien als paradijs. Koraal dat afsterft door warmere zeeën. Klimaatverandering is hier geen artikel in de krant, het is (helaas) zichtbaar, tastbaar, dichtbij.

En dat verandert je. Je wordt bewust van alles wat je koopt, gebruikt en achterlaat.

Het voelt soms gek om dan online te zien hoe makkelijk we in Nederland pakketjes bestellen “om het even te proberen”, of dat er hele TikTok-trends bestaan die je aansporen om naar de winkel te rennen voor de nieuwste lipgloss, terwijl je er thuis al twaalf hebt.

Shein-haul hier, Temu-shoplog daar, pakketje terug, nog een order, alles de wereld over gevlogen om €20 te besparen. Ik kan er met mijn hoofd niet meer bij, eerlijk gezegd.

Niet uit oordeel, maar omdat ik inmiddels zie wat het doet, en hoeveel luxe het is dat we er in Nederland simpelweg niét over hoeven nadenken.

Hier leer je dat minder hebben niet betekent dat je minder bént. En dat echte rijkdom soms begint bij eenvoud en verantwoordelijkheid.

Wil je ons avontuur volgen?

Leven hier heeft me laten zien dat je niet altijd hoeft te weten waar je heen gaat.

Soms vind je thuis op een plek die je nooit had gepland, gewoon omdat je open bleef voor wat mogelijk was.

Dit leven is rustig en wild tegelijk, zacht en intens, vol stilte en verhalen.

Het is niet altijd gemakkelijk, maar het is van ons: en dat maakt het bijzonder.

En als je mee wilt kijken — of stiekem meedromen — je bent welkom.

📸 Instagram: @nienkeappels

📸 Instagram: @paparisa.homestay

📸 TikTok: @nienke.appels

Droom je van wonen of werken in Zuid-Korea, of ben je nieuwsgierig hoe het expatleven in Seoul écht is? In deze blog deelt Fleur haar complete emigratieverhaal: van het hals-over-kop regelen van een verhuizing naar Azië tot het opbouwen van een nieuw leven aan de andere kant van de wereld. In april 2024 verhuisde zij samen met haar man Leroy en hun twee katten vanuit Rotterdam naar Seoul. Zonder ervaring met Zuid-Korea, maar mét een flinke dosis nieuwsgierigheid en avontuur.

Ik ben Fleur en in april 2024 verhuisde ik samen met mijn man Leroy en onze twee katten vanuit Rotterdam naar Seoul, Zuid-Korea. Bij vertrek uit Nederland vroegen mensen mij of ik een blog of vlog zou starten over ons leven in Korea. Gezien social media voor mij bij mijn werk als communicatieadviseur hoorde, had en heb ik privé niet de behoefte om het actief te gebruiken. Toch vind ik het nu heel leuk om ons verhaal via dit platform te delen.

Hoe het begon...

Leroy werkt al jaren voor een Zweeds vrachtwagenmerk. Hij vertelde tijdens onze datefase een aantal jaar geleden dat hij vaker was gevraagd om in Zweden te komen werken. Gezien ik toevallig (?) in Zweden had gestudeerd, er later voor de liefde ging wonen en de taal nog redelijk spreek, hadden we meteen gesprekken over hoe een leven in het hoge noorden zou zijn. Een promotie in Scandinavië bleef uit, maar andere internationale kansen kwamen wel snel in beeld. Een promotie in Zuid-Korea kwam als verrassing en Leroy wilde destijds liever dat het Zuid-Spanje was, maar het maakte ons wél nieuwsgierig. We waren er allebei nog nooit geweest en kenden niemand die ons kon vertellen hoe het leven daar zou zijn. Desalniettemin besloten we na talloze gesprekken voor het avontuur te gaan. Leroy een mooie promotie en ik de vrijheid om mijn leven anders in te richten. 

Opgegroeid als wereldburger 

Ik weet namelijk niet beter dan dat mijn ouders mij en mijn zus – die ook al jaren voor haar werk in het buitenland woont – meenamen op verre reizen. We leerden op jonge leeftijd dat de wereld ons speelveld was. Zo bezocht ik voor mijn 30eal 6 continenten en werkte ik tijdens coronatijd als digital nomad vanuit Thailand en de Antillen. Toen we mijn ouders vertelden dat we grofweg 9.000 kilometer verderop konden gaan wonen voor een baan, kregen we al snel de support die we nodig hadden.

Verkopen, verhuizen en trouwen

Binnen 3 maanden moesten we onze emigratie regelen. We maakten een Excel-lijst met actiepunten, zodat we alles als een militaire operatie konden regelen. Voertuigen en een huis verkopen, de emigratie voor de katten regelen én trouwen. Want als ik ook een visum wilde krijgen, moesten we in het huwelijksbootje stappen. Een romantische droombruiloft in Italië ging voorlopig niet lukken, dus we kozen voor een kleine maar mooie ceremonie op het stadhuis in Rotterdam om het papierwerk in gang te zetten. Daarna vlogen we een paar dagen naar Seoul om een huis te vinden, Leroy's collega's te ontmoeten en onze nieuwe woonplaats te verkennen. De dag voor het echte vertrek naar Korea organiseerden we een afscheidsborrel/trouwfeest voor een grotere groep vrienden en familie, om dit bijzondere moment toch te vieren. 

Hulp vanuit het bedrijf… en toch veel zelf doen

Via Leroy’s werkgever kregen we de contactgegevens van een verhuisbedrijf, een lokale verhuurmakelaar en een immigratieconsultant voor het papierwerk rondom de visa. Dat klinkt heel fijn en dat was het ook, alleen moesten we in de praktijk toch veel zelf doen om alles binnen de beschikbare tijd te regelen. Als voorbeeld: het verhuisbedrijf kwam te laat met (onjuiste) informatie en we besloten daarom ons nieuwe appartement op 42 hoog in te richten met nieuwe spullen. Anders zouden we bijna 3 maanden zonder meubilair zitten. Geen wereldramp, wel onhandig. 

Een promotie voor de één, een pauze voor de ander

In Nederland was ik communicatieadviseur voor veranderingen in de fysieke leefomgeving. Een mond vol, maar het kwam er op neer dat mijn dag in het teken stond van het delen van informatie over allerlei bouwprojecten. Ik wilde al langer als freelancer aan de slag gaan om nog meer op reis te kunnen, maar de financiële onzekerheid hield me tegen. De emigratie kwam gevoelsmatig als perfect moment om toch de stap naar het ondernemerschap te zetten. Bij aankomst in Korea bleek alleen dat de regelgeving rondom mijn visum ingewikkelder was dan vooraf uitgelegd en lagen mijn zakelijke plannen door miscommunicatie met de immigratieadviseur plots stil. Ik bleef zoeken naar andere uitdagingen en richtte me ook het opbouwen van een sociaal leven.  

Het gaat er niet om wat je kent, maar wie je kent 

Als expats zonder kinderen kwamen we destijds niet automatisch in sociale structuren terecht en een (sociaal) leven opbouwen bleek moeilijker dan gedacht. Koreanen leren bijvoorbeeld om een ander niet tot last te zijn: prettig in een volle, stille metro, maar best eenzaam wanneer je buurman geen gedag terug zegt in de lift. Via vrijwilligerswerk, netwerkborrels en een maandelijkse bijeenkomst voor expatpartners ontstonden de eerste contacten. Voor mij kwam er na een aantal maanden een bijzondere kans: een tijdelijke opdracht uitvoeren bij de Nederlandse ambassade. Ontzettend gaaf om écht te proeven aan een expatleven en met Koreaanse collega’s samen te werken aan Nederlandse doelen.

De fijne én minder fijne dingen…

Sommige dingen zijn hier extreem efficiënt: onze voordeur openen we met een code, online bestelde boodschappen staan binnen 8 uur voor de deur en je kunt je telefoon neerleggen om een tafel te claimen voordat je aan de bar een drankje bestelt. Maar er zijn ook uitdagingen. Als je van je eigen geld een motorfiets wilt kopen, moet de bank een verklaring van je werkgever hebben om het geld uit te mogen geven, voordat je dat voertuig aan kunt schaffen… En in nood het alarmnummer bellen? Dat kan, maar men spreekt er alleen Koreaans. Heel heftig als je hulp nodig hebt en een heel groot contrast met de huisartsenpost in Rotterdam waar je in 5 talen geholpen wordt. 

Het leven nu? 

Inmiddels zijn we ruim 1,5 jaar verder. In die periode hebben we een fijn sociaal leven opgebouwd. Onze vriendenkring bestaat overigens alleen uit andere expats, wat toch wel jammer is. Leroy is trouwens ook bij een internationaal team gaan honkballen – een enorm populaire sport in Korea (tip om naar een honkbalwedstrijd te gaan als je hier een keer bent!). Daarnaast reisden we naar Japan, Indonesië, Nieuw-Zeeland en Singapore. De mooiste verandering: de geboorte van onze dochter in juli 2025. Het leven is nu dus iets anders dan de eerste helft van ons driejarig contract.

Mijn tips voor anderen

Emigreren als expat is iets heel anders dan emigreren uit liefde voor land of persoon in dat land. Dat betekent dat bepaalde investeringen, zoals het leren van de taal, minder voordehand liggend zijn. Zeker als je net als in ons geval niet weet wat een volgende bestemming is. Die onzekerheid (of is het vrijheid?) moet je leuk vinden en moet je tegen kunnen. Vooralsnog hebben we nog een kleine 1,5 jaar te gaan in Seoul. Wat die periode ons hier gaat brengen, weten we nog niet precies. Terug naar Nederland willen we na die tijd in ieder geval nog liever niet, maar we willen wel dat een volgende plaatsing nóg beter past bij ons als gezin. 

Ook (tijdelijk) in het buitenland wonen? 

Mijn belangrijkste advies is het dan gewoon te doen! Maak een keuze én maak daar het beste van. Sommige dingen zullen je verrassen en andere zaken vallen simpelweg tegen. Terug naar huis, of door naar een volgende plaats, kan altijd!

Wij zijn Raymond en Marlot en samen met onze vier zoontjes hebben we in augustus 2023 de stap gezet om te emigreren naar Indonesië. De roots van mijn man Raymond liggen gedeeltelijk in Indonesië: zijn oma komt van het eiland Java en zijn opa van de Kei-eilanden, waar wij nu wonen.

Via Instagram deel ik veel over ons leven op de Kei-eilanden, emigreren met kinderen en hoe het is om terug te keren naar je familiegeschiedenis en een nieuw bestaan op te bouwen in Indonesië.

Het verlangen naar emigratie

Al sinds ik samen ben met Raymond (vanaf 2015) vertelde hij mij over zijn verlangen om naar Indonesië te verhuizen. Dat verlangen werd met de jaren steeds groter. In ’21/’22 kregen we daarbij de kans om een stuk land te kopen op de Kei eilanden, naast de plek waar de oom van Raymond al een homestay heeft. Dat aanbod wilden we niet laten schieten en we kochten het met hulp van familie op Kei, zonder nog echt een plan te hebben wat we wilden doen met dat stuk land. Dat we iets wilden gaan bouwen stond vast, maar wat was nog niet duidelijk.

De beslissing en voorbereidingen

Na de geboorte van ons 4de zoontje in augustus ’22 besloten we de sprong te wagen. We prikten een datum en zetten onze focus hierop. Omdat ik nog nooit op Kei was geweest, wilden we eerst naar Bali gaan om daar aan te voelen waar we ons wilden gaan vestigen voor langere tijd. We verkochten ons huis en bijna al onze spullen. Via een agent regelden we de visums die we nodig hadden voor verblijf in Indonesië en om te kunnen bouwen. De maanden voor vertrek stond ik er heel nuchter in, ik denk dat ik het nog niet zo besefte. Pas toen we ons huis uit gingen, een paar weken voor vertrek, kwamen de emoties. Ook het afscheid van familie en vrienden viel me zwaar zo vlak voor vertrek.

De grote reis

En zo was het ineens de dag. De avond ervoor hadden we nog iets teveel drankjes genuttigd met familie die ons nog even wilden zien, dus we begonnen niet al te fris aan onze reis ;). Het afscheid op Schiphol was heel emotioneel. Ons avontuur begon nu echt. Op naar Bali, waar we 2 maanden hebben rondgereisd maar toch beseften dat het beter was om eerst de kansen die op Kei lagen te benutten.

Wennen aan het leven op Kei

Op Kei begon ons nieuwe leven, voor mijn gevoel, dan echt. Het was zeker wel wennen: andere manieren, andere taal, alles anders. Aan het begin was het ook voor de kinderen lastig. Er ontstonden miscommunicaties met de kinderen uit het dorp, voornamelijk de taal was een obstakel. Onze kinderen pakten gelukkig de taal wel heel snel op, waardoor alles makkelijker werd. We begonnen met bouwen van ons eigen huis en onze bed&breakfast Tumbuh Oasis, die in oktober ’24 open ging. Raymonds achtergrond als zzp-er in de bouw in Nederland kwam hierbij zeker goed van pas.

Ons leven en werk op Kei

We runnen nu dus onze eigen bed & breakfast waar wij eigenlijk beide geen ervaring in hebben, het is soms dus best nog even zoeken. Gelukkig hebben wij een positieve, nuchtere instelling en geloven we er beide in dat alles altijd goed komt en alles mogelijk is als je erin gelooft. Onze dagen zijn nu gevuld met het regelen van allerlei zaken omtrent Tumbuh Oasis (boekingen, aansturen van medewerkers, inkopen doen, zaken regelen voor toeristen). Daarnaast zijn onze 4 zoontjes thuis, doen we wat aan homeschooling, dus je begrijpt wel dat we soms tijd tekort komen. De kinderen hebben wel heel veel vrijheid in het kleine dorpje waar wij wonen, dus ze zijn ook geregeld in het dorp te vinden waar veel sociale controle is. Zo’n geruststellend gevoel voor deze moeder.

Mijn advies voor twijfelaars

Tegen mensen die ons plan om te emigreren in twijfel trokken zei ik: "Als we het niet doen, dan zullen we voor altijd spijt hebben én er is ALTIJD een weg terug." Dit wil ik dan ook meegeven aan mensen die zelf twijfelen om die reis te maken of om te emigreren. Ga het doen, het brengt je sowieso iets.

Blijf in contact

Stuur me vooral een berichtje als je twijfels hebt over je eigen emigratie, of vragen hebt over ons leven hier. Volg ons op Instagram via @marlotbruggeman En onze bed&breakfast Tumbuh Oasis op Instagram via @tumbuhoasis

Ik ben Elise van Zeeland en samen met mijn Deense partner, Thomas, ben ik in 2023 verhuisd naar Riyadh in Saoedi-Arabië. Sinds dat moment deel ik mijn avonturen als werkende vrouwelijke expat in Saoedi-Arabië en mijn ervaringen met het leven en werken in het Midden-Oosten via Instagram @DutchieLivingAbroad

In deze blog vertel ik openhartig hoe het is om als Nederlandse vrouw te wonen in Riyadh, welke uitdagingen ik tegenkwam, en waarom dit avontuur mij zoveel nieuwe inzichten heeft gebracht.

Onze weg naar Saoedi-Arabië

In 2023 deed zich vrij onverwachts de mogelijkheid voor om, voor ons allebei, een baan aan te nemen in Riyadh, Saoedi-Arabië. We waren daar nog nooit geweest, dus tijdens de interviewrondes vlogen we naar Riyadh. Ik dacht in eerste instantie: "Leuk, dan zijn we daar in ieder geval een keer geweest!" Onze eerste indruk van de stad was meteen totaal anders dan we hadden verwacht. Want wat weten we nu eigenlijk precies van Saoedi-Arabië? We lezen vaak over de machthebber, maar amper over het leven in het land zelf. Wist je bijvoorbeeld dat Saoedi-Arabië groter is dan Europa? Of dat je aan de kleur van een abaya kan zien waar de vrouwen vandaan komen?

Omdat het veel moderner was dan gedacht, waren we vrijwel direct klaar om de sprong te wagen voor dit avontuur. Een paar maanden later zaten we definitief in het vliegtuig.

Vandaag de dag krijg je eenvoudig online een toeristenvisum voor Saoedi-Arabië. Een werkvisum is echter een stuk ingewikkelder. Je hebt een werkgever nodig als sponsor en daarnaast allerlei gevalideerde documenten en medische testen voordat je echt in het land mag komen werken. Testen waarvan je een aantal opnieuw moet doen als je aankomt. Er bestond geen gids die je feilloos alle stappen uitlegde en ons proces ging niet met de meest duidelijke informatie. Wat was er precies nodig? We hadden geen idee en kregen geen duidelijk antwoord. We worstelden soms om te begrijpen of dingen nu in beweging waren, wie er dan precies mee bezig was en wat wij moesten doen. De visumverstrekkers waren wat meer laissez-faire en "inshallah" (als Allah het wil) komt het allemaal wel goed. Je kunt je voorstellen dat we dit, zeker in dit eerste proces, een uitdaging vonden.

Doordat we voor vertrek in twee landen woonden en werkten, vergeet ik nooit meer dat drie dagen voor gepland vertrek onze paspoorten in Engeland waren en wij in Nederland. Hopend dat de visa er correct ingezet zouden worden en op tijd zouden arriveren zodat we naar Riyadh konden vliegen. Het kwam allemaal goed, op het nippertje, en wij konden ons focussen op het leeghalen van ons huis en appartement en afscheid nemen van familie en vrienden.

De reacties op ons vertrek waren gemixt. Er was bij sommigen veel enthousiasme en bij anderen wat meer spanning over de regio en het land: "Was het wel echt veilig?" Ik denk altijd maar: iedereen moet z'n eigen keuzes maken en als je de knoop hebt doorgehakt, geloof in jezelf! Inmiddels zijn er een aantal vriendinnen over de vloer geweest en die vertrekken eigenlijk allemaal met hetzelfde inzicht dat ons overkwam in de eerste 48 uur: het dagelijkse leven is veilig, zoveel westerser en zo anders dan wij denken in Nederland.

Wie of wat inspireerde me?

Ik heb al een paar keer eerder in het buitenland gewoond, maar vooral op plekken vergelijkbaar met Nederland: Londen en Genève. Ik wist dat ik altijd graag in het buitenland wilde wonen en werken, maar het Midden-Oosten stond niet per se bovenaan mijn wensenlijstje. Op het moment dat deze kans zich voordeed, was ik toe aan een frisse start, dus kwam het als een cadeautje. Doordat er zo weinig bekend is over Saoedi-Arabië en Riyadh, vond ik het een extra leuk avontuur. Je leeft tenslotte maar één keer, dus waarom niet iets spannends proberen?

Toen wij gingen, was er geen Lonely Planet van Saoedi-Arabië. Ik kende er werkelijk niemand. Via via sprak ik iemand die jaren geleden in Riyadh had gewoond. Een paar weken voor vertrek dronk ik koffie met haar en kwam met lichte spanning thuis. Ze had een land omschreven dat ik niet kon rijmen met mijn korte bezoek. Hoe kon dit? Ik wil daar twee dingen over zeggen:

1. Saoedi-Arabië is een van de landen die wereldwijd de grootste en snelste sociale transformatie doormaakt. Wie voor 2019 in het land was, herkent het vandaag de dag niet meer terug. Dit komt door de Visie 2030, waarin de overheid de economie probeert te diversifiëren, het land verder open is gegaan voor toeristen en expats, en door de toenemende gelijkere verhoudingen tussen mannen en vrouwen.

2. We hebben altijd gezegd: we gaan, het is een groot avontuur, en als het niets is, gaan we weer terug! Die houding heeft ons geholpen doordat je een enorm gevoel van vrijheid creëert voor jezelf.

Werk en dagelijks leven

In Nederland werkte ik bij Shell met een focus op hernieuwbare energie. Mijn eerste baan in Saoedi was voor Acwa Power, een groot energiebedrijf. Als Executive Director Organizational Effectiveness heb ik de organisatie in tien maanden door een grote reorganisatie geloodst. Omdat mijn achtergrond in de zorg ligt, wist ik dat ik altijd terug wilde naar die sector. Dat kon ik hier onverwachts waarmaken.

In Riyadh ontmoette ik een Nederlandse vrouw, Emmeline, die werkte bij de Dr. Sulaiman Al Habib Medical Group. Ik trok de stoute schoenen aan en voordat ik het wist, zat ik bij de CEO voor een interview voor de functie van Executive Director, Chief of Staff. De Group is nog niet zo modern als het gaat om flexibel of thuiswerken, dus ik ga elke dag naar kantoor. In het verkeer van Saoedi doe ik er ongeveer drie kwartier tot een uur over. Door de weeks naast werk leer ik Deens, zet ik een vrouwennetwerk op, schrijf ik een boek en sport ik.

Hoogtepunten en valkuilen

De grootste uitdagingen voor mij zijn:

• De taalbarrière: ik spreek geen Arabisch. Hoewel dat niet nodig is om hier te kunnen wonen, mis je soms wat er gezegd wordt.

• Het begrip en perspectief op tijd en afspraken.

• De soms laissez-faire houding, cultureel en religieus ingegeven ("inshallah").

Hoe ga je daarmee om? Geef je over. Go with the flow. Ik probeer hen niet te veranderen en ga zo goed en zo kwaad als het gaat mee in hun tempo, tradities en gewoontes.

De mooiste momenten zijn als je diep in hun cultuur en tradities duikt, zoals de eerste keer dat er een lam op werk werd geserveerd om iets te vieren. Maar het indrukwekkendste aan Saoedi is de natuur buiten de stad: de woestijn en de woeste bergen. Dat zijn herinneringen voor het leven.

Mijn tips voor anderen

Mijn ultieme tip is: doe het! Leef! Het ergste wat kan gebeuren is dat het geen succes is. En dan? Ga je gewoon terug. Ben je een avontuur rijker!

Praktisch zou ik iedereen aanraden om een Nederlander te vinden die er al zit. Thuis maken wij de grap dat je Nederlanders overal tegenkomt. Zoek ze op, bevraag ze voor de laatste tips en ga ervoor.

Wat mij inspireert en motiveert

Door de afstand tot Nederland lopen vrienden bij ons de deur niet plat. Dit zorgt ervoor dat wij dit avontuur echt samen meemaken en met niemand anders. Dat verdiept, verbreedt en verbindt.

Energie en motivatie haal ik uit de kleine dingen, uit het geluk dat we dit avontuur samen beleven. Daarnaast heb ik een vrouwennetwerk opgezet in Riyadh. Daarmee draag ik bij aan iets wat nog niet bestond hier – en ik coach jonge Saoedi-vrouwen in relatie tot hun werk. Ik geloof dat ik op deze manier een steentje bijdraag aan emancipatie en empowerment, en daar haal ik heel veel uit.

Wil je ons volgen?

Ik deel dagelijks verhalen en foto's van mijn werkende leven in Riyadh, Saoedi-Arabië via Instagram: @DutchieLivingAbroad. Maandelijks schrijf ik een update op LinkedIn via Elise van Zeeland. Neem gerust een kijkje en stuur me een berichtje als je vragen hebt!