Blogs DE CariBEN

Mijn naam is Tamara en op 29 oktober 2012 emigreerde ik vanuit Nederland - Breda naar Curaçao. Inmiddels woon ik hier bijna veertien jaar.

Als iemand mij destijds had verteld hoe mijn leven er veertien jaar later uit zou zien, had ik diegene waarschijnlijk voor gek verklaard. Want mijn emigratie naar Curaçao groeide uit tot iets wat ik van tevoren nooit had kunnen bedenken.

Vrijwel direct nadat ik op Curaçao kwam wonen, begon ik met het voeren van straathonden. Niet veel later ving ik de eerste dieren op en uiteindelijk ontstond daar Stichting Pippi’s Opvang uit.

Inmiddels wonen er ongeveer 120 dieren permanent bij mij: honden, katten, paarden, ezels, land­schilpadden, kippen en hanen, twee zwijnen, een os en een koe. In al die jaren heb ik naar schatting zo'n 2.000 dieren geholpen.

Daarnaast heb ik Dierenoppas Curaçao, mijn dierenhotel. De inkomsten daarvan gebruik ik om mijn eigen leven te bekostigen, terwijl de stichting volledig afhankelijk is van donaties.

Mijn emigratie werd daardoor niet alleen een verhuizing naar een ander land. Het veranderde mijn complete leven.

Mijn weg naar Curaçao

Mijn emigratie begon op 29 oktober 2012. Ik wilde een ander leven en Curaçao werd mijn nieuwe thuis.

Wat ik toen nog niet wist, was hoeveel dierenleed ik hier zou tegenkomen. Vanaf het begin zag ik overal straathonden en dieren die hulp nodig hadden. Ik kon daar niet zomaar langsheen kijken.

Ik begon daarom vrijwel meteen met het voeren van honden op straat. Volgens mij had ik binnen drie weken al de eerste dieren in huis.

Een belangrijk moment kwam toen er bij de rotonde bij Zegu een grote groep straathonden leefde en daar honden werden vergiftigd. Ik was daar zó boos en verdrietig over dat ik besloot dat ik iets moest doen. Ik heb toen allerlei makelaars gemaild omdat ik een plek zocht waar ik de honden veilig kon opvangen.

Zo kwam ik terecht bij het huis waar ik nu nog steeds woon met alle dieren. Veel mensen wilden daar niet wonen omdat het aan een heel afgelegen straat lag. Voor mij was dat juist perfect. Er was helemaal niets. Vooral heel veel mondi: cactussen en stekelplanten.

Ik ben zelf begonnen met het bouwen van de eerste verblijven, onder andere met pallets en alles wat ik kon vinden en betalen. Langzaam groeide het steeds verder.

Wat begon met een paar honden werd uiteindelijk een echte dierenopvang.

Sinds ongeveer 2017 staat alles officieel op papier, maar voor mij begon Pippi’s Opvang op 29 oktober 2012. Dat is de dag waarop ik naar Curaçao emigreerde en eigenlijk meteen aan mijn leven met de dieren begon.

In 2023 kwam opnieuw een enorme verandering: ik kocht de locatie waar ik nu nog woon met alle dieren.

Wie of wat inspireerde mij?

Er is eigenlijk niet één persoon geweest die mij inspireerde om dit te doen. De dieren zelf waren mijn inspiratie.

Ik zag dieren op straat die honger hadden, gewond waren, ziek waren of simpelweg nergens naartoe konden. Als je zo'n dier eenmaal hebt gezien en je weet dat jij iets kunt doen, vond ik het heel moeilijk om vervolgens gewoon door te rijden. Zo is het eigenlijk steeds gegaan. Eén hond werd twee honden. Twee werden er tien en zo naar 90. Vervolgens kwamen er katten bij, paarden, ezels, kippen, schildpadden en uiteindelijk zelfs wilde zwijnen, een koe en een os.

Ik heb in de loop der jaren natuurlijk ontzettend veel hulp gehad van mensen. Dierenartsen, vrijwilligers, donateurs, mensen die materialen hebben geschonken of mee hebben geholpen met bouwen en mensen die vanuit Nederland en Curaçao onze stichting steunen. Maar de opvang zelf is heel organisch ontstaan. Ik had geen groot ondernemingsplan waarin stond dat ik ooit met ongeveer 120 dieren op een terrein van hectare zou wonen.

Het gebeurde omdat er iedere keer weer een dier in nood met veel pijn en angst voor mijn neus stond dat hulp nodig had.

Werk en dagelijks leven

Mijn leven in Nederland was totaal anders dan mijn leven nu. Op Curaçao zijn de dieren uiteindelijk mijn volledige leven geworden. Naast Stichting Pippi’s Opvang heb ik Dierenoppas Curaçao opgericht. Dat is mijn dierenhotel en daarmee verdien ik mijn eigen inkomen.

Mijn gemiddelde dag is behoorlijk intensief. Vaak ben ik rond vijf uur 's ochtends al wakker. Dan beantwoord ik alvast berichten en doe ik wat social media, want ook dat beheer ik zelf. Rond zes uur begin ik met de verzorging van de dieren. Daar ben ik meestal tot ongeveer twaalf uur mee bezig en soms loopt het uit tot één of twee uur 's middags. Met ongeveer 120 dieren ben je natuurlijk nooit even snel klaar. Er moet gevoerd worden, water worden ververst, verblijven moeten worden schoongemaakt, dieren hebben medicatie nodig en er is altijd wel ergens iets wat aandacht nodig heeft.

Daarna moet ik echt een paar uur rusten en eten.

Later in de middag begint het opnieuw. Dan zijn er weer dieren die verzorgd moeten worden, werkzaamheden op het terrein, het dierenhotel, administratie, klanten, berichten, social media, dierenartsafspraken en alles wat bij de stichting komt kijken.

Mijn dagen eindigen vaak pas rond elf uur 's avonds. Het is dus geen emigratieverhaal geworden van iedere middag met een cocktail op het strand zitten. 😉 Mijn leven op Curaçao draait vrijwel volledig om de dieren.

Hoogtepunten en valkuilen

De grootste uitdaging is tegelijkertijd ook precies hetgeen waarvoor ik dit allemaal doe: het enorme dierenleed.

Je kunt niet ieder dier redden. Dat is misschien wel een van de moeilijkste lessen geweest.

Jarenlang heb ik ontzettend veel dieren opgenomen. Maar op een gegeven moment kom je op een punt waarop je moet erkennen dat er grenzen zijn. Niet alleen financieel, maar ook qua ruimte, tijd en wat je als mens lichamelijk en geestelijk aankunt. Daarom neem ik inmiddels geen nieuwe dieren meer op. De dieren die hier wonen, blijven hier voor de rest van hun leven.

Sinds 2023 doen we ook geen adopties meer. Wie hier woont, blijft. Dat geeft rust en zekerheid voor de dieren, maar het betekent tegelijkertijd dat de verantwoordelijkheid enorm is. Iedere dag moeten ongeveer 120 dieren eten krijgen en verzorgd worden. Er zijn dierenartsrekeningen, onderhoud, water, elektriciteit, voer en ontzettend veel andere kosten.

De vaste lasten van de stichting liggen rond de 15.000 Antilliaanse gulden per maand. Dat is soms ontzettend spannend. Maar tegenover alle moeilijke momenten staan ook heel veel prachtige momenten. Een dier dat doodsbang binnenkomt en maanden later weer vertrouwen heeft. Een oud paard dat dankzij goede verzorging weer lekker door het paddock paradise met soortgenoten rondloopt. Een hond die ernstig ziek binnenkomt en uiteindelijk weer vrolijk met zijn maatje speelt. Dat zijn voor mij de momenten waarvoor ik doorga.

En misschien is het grootste hoogtepunt wel dat ik hier uiteindelijk een plek heb kunnen creëren waar dieren die vaak nergens anders meer terechtkunnen gewoon mogen bestaan.

Ze hoeven niet perfect te zijn. Ze hoeven niet geadopteerd te worden. Ze hoeven niets op te leveren. Ze mogen hier gewoon oud worden!

Mijn tips voor anderen die willen emigreren

Mijn belangrijkste advies is: romantiseer emigreren niet.

Op vakantie zijn in een land is totaal iets anders dan er wonen. Je krijgt te maken met regelgeving, papierwerk, cultuurverschillen, financiële zaken en een compleet ander dagelijks leven. Dingen werken soms anders dan je vanuit Nederland gewend bent en daar moet je mee leren omgaan. Probeer daarom niet je Nederlandse leven één-op-één mee te nemen naar een ander land.

Je hebt ervoor gekozen ergens anders te gaan wonen. Kijk hoe het leven daar werkt, respecteer de mensen en de cultuur en probeer je aan te passen.

Tegelijkertijd zou ik aanraden om financieel een goede buffer te hebben. Een emigratie kan altijd anders lopen dan je vooraf hebt bedacht.

En verwacht niet dat alles meteen voelt als thuis. Een nieuw leven opbouwen kost tijd. Mijn eigen emigratie is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Ik had nooit een plan om een enorme dierenopvang te beginnen. Mijn leven kreeg hier vanzelf een compleet andere richting. Soms moet je dus ook bereid zijn om je oorspronkelijke plannen los te laten.

Wat mij inspireert en motiveert

Mijn motivatie zijn nog steeds de dieren. Ik ben al sinds mijn zevende vegetariër en inmiddels al jarenlang veganist. Hoe ouder ik word en hoe meer ik met dieren leef, hoe sterker mijn overtuiging is geworden dat dieren voor mij geen producten of entertainment zijn. Ik leef iedere dag tussen ze. Ik zie hun karakters, hun vriendschappen, hun angsten, hun eigenaardigheden en hun behoefte aan veiligheid. Dat heeft mij enorm veranderd. Mijn leven is veel zwaarder en intensiever geworden dan ik ooit voor ogen had, maar tegelijkertijd weet ik precies waarvoor ik iedere ochtend mijn bed uitkom. Als ik 's ochtends naar buiten loop en al die dieren zie die hier veilig zijn, weet ik waarom ik dit doe.

Sommige dieren die hier wonen zouden op weinig andere plekken terechtkunnen. Sommige honden kunnen bijvoorbeeld niet zomaar bij andere mensen wonen. Oude of gehandicapte dieren hebben intensieve verzorging nodig. Hier hoeven ze nergens meer naartoe. Dit is hun thuis.

Wat heeft emigreren met mij gedaan?

Emigreren heeft mij zelfstandiger gemaakt, maar vooral geleerd dat een leven totaal anders kan lopen dan je van tevoren bedenkt.

Toen ik op 29 oktober 2012 naar Curaçao vertrok, begon ik aan een emigratie. Achteraf gezien begon ik die dag aan Pippi’s Opvang. Ik wist het alleen zelf nog niet. Inmiddels kan ik mij nauwelijks voorstellen hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik destijds in Nederland was gebleven.

Curaçao is mijn thuis geworden en de dieren zijn mijn leven geworden. Het is absoluut niet altijd gemakkelijk geweest. Er zijn periodes geweest waarin ik mezelf volledig voorbij ben gelopen. Ik heb ook moeten leren dat helpen niet betekent dat je álles en iedereen moet kunnen redden. Grenzen stellen hoort daar inmiddels ook bij.

Maar als ik kijk naar alle dieren die in de afgelopen veertien jaar door Pippi’s Opvang een beter leven hebben gekregen, zou ik dat deel van mijn leven voor geen goud willen missen.

Als ik één zin mocht meegeven aan iemand die twijfelt om te emigreren

Wacht niet tot alles perfect geregeld voelt, want dat moment komt waarschijnlijk nooit maar bereid je goed voor, durf daarna ook gewoon de stap te zetten en ontdek waar het leven je brengt. Pak elke kans!

Mijn eigen leven is uiteindelijk in ieder geval op een plek terechtgekomen die ik veertien jaar geleden onmogelijk had kunnen voorspellen.

Wil je ons volgen?

Ik deel dagelijks het echte leven bij Stichting Pippi’s Opvang op Curaçao via onze social media.

Geen geromantiseerd eilandbestaan, maar het dagelijkse leven tussen ongeveer 120 dieren: de mooie momenten, de verdrietige momenten, de dierenartsbezoeken, het werk achter de schermen en natuurlijk heel veel bijzondere dierenverhalen. Wie het leuk vindt om ons leven op Curaçao te volgen, is online van harte welkom bij Stichting Pippi’s Opvang.

En één waarschuwing vooraf: wij zijn niet geopend voor publiek! De dieren zijn hier thuis

Masha danki Dushi ❤

Vaarwel Nederland, Bon bini Bonaire! Wij zijn Steven en Eefje en al lange tijd gelukkig met elkaar.  Samen hebben we vier kids, Floortje (2011), Madelief (2013), Binck (2016) en Siep (2021). Altijd een gezellige drukte met ons gezin van zes! We woonden in een klein dorpje in Zeeuws Vlaanderen en in de zomer van 2025 stapten we uit onze comfortzone en zochten het avontuur op Bonaire. Vanaf dat we de keuze hebben gemaakt om te vertrekken uit Nederland, delen we onze ervaringen graag met jullie op onze socials. 

En nu vinden we het ontzettend leuk om ons verhaal hier te mogen vertellen!

Mocht je ook met de gedachten rondlopen om ooit te gaan emigreren, dan is hier alvast onze eerste tip; Lees zo veel mogelijk verhalen van degene die jullie voor zijn gegaan, daar kan je heel veel do's en dont's uithalen om uiteindelijk je eigen story te kunnen schrijven!

Ongeveer 1,5 jaar geleden begonnen wij ons serieus af te vragen, hoe het nou zou zijn om een poosje in het buitenland te gaan wonen. Of misschien wel voor altijd in het buitenland te verblijven. Dit kwam voor ons overigens niet uit de lucht vallen, want deze wens nemen wij eigenlijk al ontzettend lang met ons mee. 

Nu zijn er genoeg redenen te bedenken om lekker veilig in je vertrouwde omgeving, in je eigen huis te blijven wonen. De school van de kinderen, sociale zekerheid, het financiële plaatje, de zorg, het klimaat, je werk, je vrienden en familie om er maar even een paar te noemen…

Een poos hebben we onze droom door onder andere de bovenstaande redenen voor ons uitgeschoven. We gaan later wel als de kinderen hun eigen leventje hebben, als we met pensioen zijn,  als we een flinke financiële buffer hebben opgebouwd ... Totdat we werden geconfronteerd met het feit dat het leven helemaal niet te plannen is, onze (schoon)vader overleed zeer onverwachts op 61-jarige leeftijd, fit en nog vol in het leven...   En dan ga je nadenken, want wie vertelt er ons dat we later samen van ons pensioentje mogen gaan genieten? Waarom schuiven we eigenlijk altijd alles voor ons uit?! Er ging bij ons toen een dikke streep door "we wachten wel tot later".

\Een tijdje na deze gebeurtenis zaten we met z'n allen aan de eettafel toen het gesprek onbewust ging over hoe de kinderen het zouden vinden om (een poosje) in het buitenland te gaan wonen. Wat was dit een fijn gesprek, want wat bleek nou, de kinderen waren enorm positief over dit idee! Floortje (onze oudste) zag het helemaal zitten om een nieuwe taal te leren. Madelief (nummer 2 in de rij) had zoiets van "als ik dan toch naar een andere school (middelbare) moet, nou dan kan dat ook wel meteen in een ander land". Binck (nummer 3) vond het allemaal prima als er maar een voetbalveld in de buurt was en onze kleine Siep was vooral lekker aan het luisteren naar dit gekakel aan tafel. Weer een reden om NIET te gaan konden we wegstrepen!

Daarop volgend kwamen we ook nog spontaan met iemand in gesprek die spijt had dat ze haar 19 jarige kinderen niet meer mee krijgt naar het buitenland (want die hadden inmiddels in Nederland hun eigen leventje opgebouwd), te lang gewacht met de stap te wagen vertelde ze ons. Toen was het voor ons duidelijk, áls we het willen, dan moeten we het nu doen! Wij, samen met onze kinderen, want wat een fantastische ervaring kunnen ze dan aan hun leven toevoegen!

In het begin hadden we nog geen idee waar we op de wereld naar toe zouden willen, maar al vrij snel viel de keuze op Bonaire! De kinderen worden daar gewoon Nederlands geschoold, onze diploma's zijn geldig, de werkgelegenheid is groot (er zal natuurlijk ook gewoon gewerkt moeten worden) en het is er het hele jaar prachtig weer (want buiten leven past zo goed bij ons). We hadden een heel mooi oud 'pipi lankous' huis in Nederland. Maar áls we gingen dan gingen we goed. We verkochten het huis en eigenlijk ook heel de inboedel. We huurden 2 kuub in een container om een paar persoonlijke items te laten verschepen, dat samen met nog 6 koffers in het vliegtuig is het enige wat we hebben meegenomen.

En toen was de dag daar, op 17 juli 2025 namen we afscheid van Nederland en vlogen we naar Bonaire. Och wat waren we moe van de hectische periode in Nederland, huis opleveren, spullen uitzoeken, (afscheid) feestjes vieren, school afronden, werk afronden, vrienden en familie nog een keer bezoeken en nog zo veel meer. We keken dan ook erg uit naar de rust van Bonaire. We hebben een mooi huis gehuurd boven op een berg, met fantastisch uitzicht en een zwembad erbij. Dit huis kunnen we voor een aantal maanden huren en is zeker niet voor altijd haalbaar, maar hé even lekker genieten hoor!

In nederland werkte Steven ploegendiensten als proces operator in een fabriek, altijd binnen en die onregelmatige diensten, dat is iets wat we nooit meer willen! Ik (Eefje) heb 18  jaar lang in de kinderopvang gewerkt, ontzettend naar mijn zin gehad, maar ben nu opzoek naar een nieuwe uitdaging. In het jaar van ons vertrek naar Bonaire heb ik de opleiding tot opvoedcoach afgerond, een droom om daar ooit nog iets mee te gaan doen.

Eigenlijk was ons 'plan' om eerst even lekker op het gemakje te doen op Bonaire en samen te bekijken wat we nou precies willen (voor een baas werken, zelfstandig worden, welke sector precies enz.). Maar plannen zijn er om gewijzigd te worden, Steven werd al vrij snel benaderd om coördinator van een cateringsbedrijf te worden. De werktijden pasten perfect bij het plaatje wat wij voor ogen hebben (meer samen zijn met ons gezin). En zo is Steven 2 weken na onze aankomst op Bonaire al begonnen met werken en heeft het uitstekend naar zijn zin! 

Ik blijf voorlopig nog even thuis voor de kinderen, want als we dan een nadeel van Bonaire moeten noemen... De kinderen worden hier óveral naar toe gebracht, fietsen kennen ze nauwelijks en is vaak ook te gevaarlijk. Daar gaat dus best wat tijd in zitten met vier kids. De kinderen zijn ondertussen ook allemaal gestart op school. De meisjes op het Liseo (Middelbare school) en de jongens op Het Koraal (basisschool). Ze hebben het heel erg naar hun zin en gaan iedere dag met plezier naar school. De lessen in het Nederlands en de aanwezigheid van Europees Nederlandse leerlingen en leraren helpen hier natuurlijk zeker aan mee. Maar we hebben ook bewust gekozen voor scholen waar ook lokale kinderen op zitten, want we vinden het erg belangrijk dat ze de cultuur van Bonaire mee krijgen.

Ondanks dat we nog niet heel erg lang op Bonaire zijn, kunnen we echt al zeggen dat we het 'gewend' zijn en onze draai hebben gevonden. Want zeg nou zelf, altijd na school- en werktijd een felblauwe zee in kunnen springen opzoek naar de mooiste vissen, barbecueën waar en wanneer we maar willen, buiten zitten tot 's avonds laat, dat went toch gewoon heel erg snel?! Een agenda die een stuk leger is, meer tijd voor elkaar, genieten in het moment, dat is wat Bonaire ons heeft gebracht! Nederland missen we nu nog helemaal niet, als we hier weer een vol vliegtuig zien vertrekken zeggen we standaard tegen elkaar; "ik moet er niet aan denken". We zijn enorm trots en blij dat we deze stap genomen hebben. Het hele emigratie traject was één grote leerweg en ervaring voor ons, dat hadden we niet willen missen!

"Om ergens te komen, moet je eerst besluiten om niet te blijven waar je nu bent"

Heb je net als ons ook de droom om ooit alles achter te laten en het avontuur op te gaan zoeken in een ander land, maar weet je gewoon niet wanneer nou het beste moment is?! We kunnen nu uit eigen ervaring vertellen, als je écht heel erg graag wilt en er voor de volle 100% achter staat dat er vanzelf een moment komt dat je de telefoon pakt en de makelaar belt! En dit gaat (gelukkig) niet over één nacht ijs en dat is oké. Het is een enorme stap en dat heeft tijd nodig!

Hebben we je mogen inspireren met ons verhaal of heb je vragen? Laat het zeker even weten, vinden we leuk om te horen. 😉

Ayo! 

Steven, Eefje, Floortje, Madelief, Binck en Siep

Volg ons avontuur op Bonaire

Wil je meer zien van ons emigratie-avontuur of praktische tips voor emigreren naar Bonaire?

• Instagram, Facebook en TikTok: @zeszen
• Website met blogs: www.zeszen.nl

We delen dagelijks updates en vinden het leuk om je vragen te beantwoorden.

Ons emigratieverhaal: warmte, vrijheid en… een orkaan

Wij zochten de warmte en rust op Sint Maarten, maar kwamen midden in een orkaan terecht.

Mijn man en ik zijn in 2016 via LinkedIn op Sint Maarten beland. Inmiddels wonen we hier nog steeds, samen met onze dochter Tanja.

Waarom we vertrokken uit Nederland

We hadden net een huis gekocht in West-Friesland dat nog helemaal opgeknapt moest worden. Het was KOUD in dat nog niet geïsoleerde huis. Ik was er helemaal klaar mee: met de kou, maar ook met alle sociale ‘verplichtingen’ in het dorp.

Op een avond zei mijn man Sjors tussen neus en lippen door dat er een advertentie op LinkedIn stond voor een baan in de bouw op Sint Maarten. Mijn reactie: DOEN! Proberen! En hij kreeg de baan.

Eerste stappen op Sint Maarten

Zonder ooit eerder op het eiland geweest te zijn, vlogen we drie maanden later met vier volle koffers naar Sint Maarten. Ons huis ging in de verkoop.

De eerste twee maanden had Sjors via zijn werk onderdak geregeld, maar dat beviel ons niet, dus zochten we na een maand een andere plek. (In totaal zijn we sindsdien zeker vijf keer verhuisd.)

De eerste weken had ik heimwee, maar daarna vond ik mijn ritme… tot het orkaanseizoen.

Orkaan Irma: een heftige start

In de zomer van 2017 raasde orkaan Irma over het eiland. Het was echt eng! Ik heb er nadien best wel last van gehad. Sjors daarentegen had nergens last van en is het eiland niet afgeweest.

Ik ben voor een paar weken met een militair vliegtuig na de orkaan naar Nederland gegaan, en het was geweldig om mijn familie weer in mijn armen te sluiten.

Terug naar Nederland (tijdelijk)

Tussentijds heb ik nog in Nederland gewoond. Voor de geboorte van onze dochter ben ik teruggegaan en ben daar nog even gebleven. Sjors bleef werken op het eiland en heeft in die periode veel KLM-punten verzameld. Inmiddels heeft hij zijn eigen bedrijf, waar ik ontzettend trots op ben!

Een nieuw leven in Cupecoy

We zijn echt begonnen met heel weinig en wonen nu prachtig in Cupecoy. Onze dochter doet het goed op een internationale school en ik ben blij dat ik nooit meer kou hoef te lijden ;).

Mijn tip voor toekomstige emigranten

Mijn tip voor anderen die twijfelen over emigratie: gewoon doen! Als het echt niet bevalt, kun je altijd weer terug.

Wat emigreren ons heeft gebracht

Hoe onze emigratie ons leven heeft veranderd? 180 graden. Geen ‘niet verplicht hoor, maar het zou leuk zijn als jullie komen’-feestjes waar we eigenlijk nooit zin in hadden. Altijd warm weer.

Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden, maar als ik in Nederland ben, geniet ik er driedubbel van.

Volg mij

Wil je meer van mij zien of heb je vragen? Dat mag altijd!
👉 @geaweel op Instagram