Blogs AMERIKA & Australie & Nieuw zeeland

Hi, ik ben Rinske. Sinds 2019 werk ik remote als freelance creative via mijn studio (studio- fim.com). Ik bedenk en maak onder andere campagnes voor Facebook en Instagram.

(woon)boerderij op het Noordereiland, midden in de natuur.

HET PLAN

HET PLAN was een mapje op mijn laptop.

“het goed doen” en “succesvol zijn” automatisch gelukkig maakt… bij mij werkte het allemaal gewoon niet. Die eerste teksten waren vooral gefrustreerde lappen tekst. Vragen zoals:

• Wat is er mis met mij?
• Waarom ben ik altijd overprikkeld en uitgeput?
• Wat moet ik doen?
• Een soort emotionele uitlaatklep dus.

Maar langzaam begon er iets uit te kristalliseren: wat ìk eigenlijk wilde.

• Meer vrijheid.
• Niemand die mijn tijd “bezit”.
• Ruimte om mezelf te zijn en te ontwikkelen.
• En meer van de wereld zien.

Kortom: er moest iets structureel anders.

Eerste poging

Ik heb altijd veel van reizen gehouden en daar investeerde ik al mijn geld in. Niet het weekje vakantie aan het strand maar een maand (zolang ik vrij kon krijgen) slow travel naar alle uithoeken van de wereld, ondergedompeld in alle ervaringen en uitdagingen. Belangrijk voor mij was dat ik die reizen alleen maken. Op die soloreizen voelde ik me 100% mezelf en gelukkig. Ik ging met de flow van mijn diepste ik. Zo dicht bij jezelf leven maar ook bij alles wat anders is, is een magische combinatie voor mij. Ik groei, leer en ontwikkel op niveaus die ik in mijn veilige westerse

bubbel nooit zou bereiken. Het werd me daardoor ook steeds duidelijker: wat voor mij werkt, ligt waarschijnlijk niet in Nederland.

Mijn eerste poging was nog vrij voorzichtig. Ik maakte een plan en presenteerde dat aan mijn werkgever: of ik misschien drie maanden per jaar remote mocht werken. Ik dacht dat

dat misschien het gat in mijn happiness kon vullen. Hun reactie: “Eh… nee.” Toen, op dat moment wist ik, ik ga dit hoe dan ook doen. Dan maar full in: ik wordt digital

nomad! Vanaf daar ging het snel. Ik maakte checklists, spaardoelen, research. Ik gaf mezelf zes maanden om alles te regelen: freelancer worden, spullen verkopen of opslaan, elke euro

sparen, ik kocht een enkeltje Japan. En ik plande de dag waarop ik ontslag zou nemen. Dat kleine vlammetje werd ineens een niet te blussen vuur. Soms lees ik die oude notities terug. Vind ik nog steeds geweldig :)

Twijfel

Vier dagen voordat ik ontslag zou nemen kreeg ik een serieus fietsongeluk. Resultaat: een flinke breuk in mijn rechterhand. De dokter kon niet garanderen dat mijn fijne motoriek ooit

volledig terug zou komen. Best een probleem als je creatief werk doet op een computer. Dat was de enige keer dat ik echt twijfelde. Het voelde ineens allemaal heel kwetsbaar. En

onzeker. Als ik ontslag zou nemen zou ik geen financieel vangnet meer hebben als ik mijn werk niet meer zou kunnen doen. Maar ik kon mijn toekomstige zelf die vraag niet

aandoen: “What if…?” Dus ik besloot toch door te gaan met het plan. Ik moest het ten minste proberen!

Het laatste stuk van de voorbereiding was… interessant. Het was fijn dat ik vanaf toen tot mijn laatste werkdag doorbetaald vrij was, ik kon immers niet werken, maar probeer bijvoorbeeld maar eens een huis in te pakken met alleen je linkerhand. Ik kwam een week voor mijn vertrek uit het gips en volgde die laatste week intensieve handtherapie bij de

beste specialist die ik kon vinden. Mijn hand is nu ongeveer 90% hersteld, maar dat herstel heeft deze hele reis wel een stuk uitdagender gemaakt.

Inspiratie?

Eerlijk gezegd heb ik me nooit zo laten leiden door andere mensen. Als tiener had ik geen posters van bands of modellen aan de muur. Ik koos (tegen het advies van mijn ouders) voor de studie die ìk wilde doen. En al die “ik leer je mijn tips & tricks”-workshops en podcasts? Doen me niks. Ik wil dingen op mijn eigen manier doen. Een copy-paste van iemands anders leven lijkt me een enorme verspilling van je eigen capaciteiten. Al moet ik eerlijk zeggen: mijn oudere zus speelt misschien toch een grotere rol dan ik dacht. Een week voordat ik mijn ouders wilde vertellen over mijn plan, vertelde zij doodleuk dat ze als huisarts een paar jaar in Nieuw-Zeeland ging werken.Toeval… of niet.

En toen kwam Nieuw-Zeeland

Early 2020 vloog ik van Indonesië naar Nieuw-Zeeland om mijn zus twee maanden op te zoeken. De avond dat ze me van het vliegveld ophaalde kregen we een pushbericht van de overheid: iedereen die vanaf dat moment nog het land binnenkwam moest in quarantaine vanwege COVID. Ik was dus net op tijd “binnen”. Niet veel later kreeg ik een mail van de Nederlandse overheid dat ze Nederlanders terug naar huis aan het halen waren. Of ik op de volgende vlucht wilde. Alleen… ik had niks meer in Nederland. Waar moest ik wonen? Toen mijn visum verlengd kon worden stelde mijn zus voor dat ik gewoon bij haar bleef. Kort daarna gingen we in lockdown, maar vergeleken met wat ik uit Europa zag viel dat hier nog mee. Mijn visum werd door COVID uiteindelijk twee keer verlengd. En toen we eindelijk weer vrij konden reizen wilde ik nog snel een roadtrip door Nieuw-Zeeland maken voordat ik naar Vietnam zou gaan.

En toen gebeurde het. Ik ontmoette mijn Kiwi-vriend. En tja… toen gingen alle plannen overboord. Of nou ja, een beetje.

Hoe het leven er nu uitziet

Ik bouw hier nu een leven met hem op, maar ik blijf ook trouw aan dat oorspronkelijke vlammetje. Ik ben nog steeds ongeveer twee maanden per jaar bij familie en vrienden in

Nederland gecombineerd met een tripje ergens in Europa. En meestal plan ik nog eens twee maanden in een ander land op mijn wishlist. Dit jaar is dat Zuid-Korea. En af en toe

maken we/ik natuurlijk ook nog roadtrips door Nieuw-Zeeland.

Werk en dagelijks leven

Voordat ik vertrok woonde ik in Den Haag en werkte ik bij een agency in Amsterdam. Mijn weken bestonden uit werk, overwerk en drie uur per dag reizen. Weekend: bijkomen. Ik

ben dankbaar voor alles wat ik daar heb geleerd en het netwerk dat ik heb opgebouwd. Maar het was tijd voor iets anders. Nu heb ik veel meer vrijheid in mijn dag. Soms begin ik de ochtend met een korte hike. Of ik duik aan het einde van de dag de zee in om mijn hoofd leeg te maken. Tijdens de lunch kijk ik even hoe mijn tomaatjes in de moestuin erbij staan.

Gek genoeg werk ik nu vaak minder uren, maar krijg ik meer gedaan. Wat vroeger acht uur kostte doe ik nu in zes. Als het goed met je gaat, presteer je gewoon beter. En dan

blijft er nog energie over voor het weekend: hiken, zwemmen (ik duik ongeveer in elke plas water die ik tegenkom) met de boot er op uit en gewoon buiten zijn.

Blijft Nieuw-Zeeland voor altijd?

Dit hou ik graag open. Mijn vriend was hier builder en werkt nu als projectmanager in de bouw. We kijken regelmatig van die programma’s waarin mensen voor één euro een huis in Italië kopen en

dat helemaal opknappen. En we zeggen dan altijd: “Dat kunnen wij ook!” Lijkt me heerlijk om mezelf weer in het onbekende te gooien. Een nieuw avontuur! Maar eerst ons huidige huis maar eens

verbouwen.

Mijn tips

Laatst had ik een gesprek met een vriendin over waar we eigenlijk het meest bang voor zijn. Natuurlijk kwamen de grote, onvermijdelijke dingen voorbij, zoals je ouders verliezen. Maar ik realiseerde me dat mijn grootste angst eigenlijk iets anders is. Dat ik ooit op mijn sterfbed lig en denk: ik heb mijn leven niet echt geleefd. Niet alles geprobeerd. Niet genoeg risico genomen. Niet genoeg gevolgd waar mijn vlammetje van ging branden. Ik wil later kunnen zeggen dat ik het voluit heb geleefd. Met alle ups en downs. Daar werk ik elke dag aan. Jij ook?

Wat ik verder ook zou willen meegeven: verzamel praktische informatie voor een basisplan, maar staar je niet blind op wat anderen doen of zeggen dat mogelijk is.

Iedereen is anders. Dus bewandel je eigen weg. Hou je mind open. Everything is figureoutable.

En misschien een gekke tip, maar dit werkt voor mij: ik moest mezelf soms even streng toespreken: Ga je nou zitten klagen over x, y en z…of ga je er iets aan doen? Kom op

dan! Actie!

Als je wilt volgen wat ik allemaal uitspook:Instagram @rinskezijsling

In 2017 zijn wij dan eindelijk, na een lange aanloop, geëmigreerd naar Florida in Amerika.
Mijn man Oli (nu 52 jaar) droomde daar al jaren van, maar ik (Rachel, nu 49) vond het in eerste instantie maar een gek idee.

Waarom zou je emigreren als je het goed hebt in Nederland? Toch besloten we als gezin de sprong te wagen.Onze dochter en zoon (toen 11 en 13 jaar oud) emigreerden mee naar Florida – niet de makkelijkste leeftijd voor zo’n enorm, allesoverhoophalend avontuur. Inmiddels wonen we alweer een aantal jaar in de Sunshine State en delen we graag onze ervaringen over wonen en leven in Amerika.

Waarom emigreren?

Zoals bij vele andere emigranten waren er twee hoofdredenen:

1. Uit de ratrace stappen.

2. Het langdurige, druilerig  grijze klimaat van Nederland. Wij woonden net over de grens van Nederland trouwens, in een piepklein dorpje aan de voet van de Duitse dijk. 

Mijn man werkte daar in zijn eigen fysiopraktijk en eigenlijk was het een client die het spreekwoordelijke zetje gaf voor Olivers emigratie-idee.Onder het mom van “in Florida is het lekker weer en daar is een tekort aan fysiotherapeuten”  had deze man een vuurtje in Oli aangewakkerd.

In de fase van ontdekken of Amerika ons nieuwe thuisland zou kunnen worden zeiden we in het begin nog niets tegen onze kinderen. Tegen hen vertelden we op dat moment alleen dat we er op vakantie zouden gaan. 

Emigratie naar Amerika = een hoop gedoe

Over het algemeen is een emigratie sowieso een hoop geregel, maar emigreren naar Amerika doet daar nog eens een schepje bovenop. De weg die je moet bewandelen in samenwerking met het Amerikaanse consulaat rooft je van een heleboel tijd, energie en...geld. Althans, als je het helemaal zelf moet doen en er, zoals in ons geval, niets wordt geregeld via een werkgever.

Maar de vakantie die we doorbrachten in Florida, maakte heel veel positieve kriebels los in ons. We brachten er een paar dagen door bij een kennis van Oli die jaren eerder was geemigreerd en in Florida een paardenfarm had gekocht. Zij kende Oli van zijn tweede passie – Osteophatie voor paarden. Volgens haar zou Oli een gat in de markt kunnen dekken met het behandelen van paarden en er ook nog eens goed geld mee kunnen verdienen! Haar enthousiasme had ons beide aangestoken en dus wilden we er echt voor gaan! Met nu een duidelijker doel voor ogen, een business opstarten voor paardenosteopathie, nam Oli alles wat er aan bureaucratie naar zijn hoofd werd geslingerd een soort van voor lief. 

Na heel veel frustrerende tegenslagen op ons pad om het juiste visum bemachtigd te krijgen, zat mijn man er behoorlijk doorheen. Het begeerde visum werd hem niet gegeven en het zag er naar uit dat ons avontuur niet door zou gaan. 

Loslaten

Een paar maanden nadat mijn man de spreekwoordelijke handdoek in de ring had gegooid, gebeurde er iets bijzonders* waardoor ons emigratieavontuur nieuw leven werd ingeblazen. Vanaf dat moment leek het wel of alle juiste personen en situaties in een rijtje achter elkaar klaar stonden om the American Dream uit te laten komen.

Één van deze personen was een emigratie-advocaat die ons weliswaar van nog meer geld roofde, maar in elk geval meer zekerheid gaf om het E2 visum te krijgen. Het proces van het huidige leven loslaten en voorbereiden op ons nieuwe was nu in volle gang. Deze fase bracht een hoop onzekerheid en een achtbaan van emoties met zich mee, vooral bij onze kinderen. Ik, werkzaam als yogadocent en met een achtergrond in basisschool educatie, kon op dit moment niet zo heel veel met mijn verzamelde wijsheid. Ik was wel goed in allerlei to-do-lijstjes en het zakelijke regelstuk rondom emigratie, echter de emotionele kant en begeleiding van de kids op dat vlak  vond ik veel uitdagender.

(P)aarden in Amerika

Vanaf het begin dat we in Amerika woonden (of eigenlijk al kort daarvoor) begon ik met het schrijven van blogs.  Ik merkte dat ik dit echt nodig had als uitlaatklep. De therapeutische werking ervan was zeer welkom, omdat ik eerder een introvert ben en veel dingen stilletjes voor mezelf verwerk. Dat onze familie en andere volgers op deze wijze op hoogte bleven, was een handige bijkomstigheid. Iedereen werd op hetzelfde moment bijgepraat. 

Na enkele jaren maakten de blogs plaats voor een instagram account, waar ik nu vooral foto’s plaats van de prachtige flora en fauna waarin we dagelijks van genieten. In het vierde emigratie jaar werkte ik de blogs uit tot een boek met de titel: Horses Hurricanes en Hagelslag.

Na het eerste jaar, dat een mix van opwinding en verdriet met zich meebracht (hello Hurricane Irma!), waren we alles behalve geaard. Je roots liggen namelijk ergens anders. Om in een nieuw land te aarden mag je gerust een paar jaar uittrekken. Dat kan ik nu zeggen, na hier zeven volle jaren te hebben gewoond. Elk nieuw emigratiejaar wortelt je een stukje dieper en word het duidelijker wat het nu eigenlijk is wat je hier écht komt doen (behalve genieten van het heerlijke klimaat:)

Oli heeft inmiddels een fantastische klantenkring opgebouwd. Word of mouth en Facebook hebben er voor gezorgd dat hij regelmatig diverse staten afreist om paarden op diverse farms te behandelen. Mijn werk is inmiddels uitgegroeid tot holistisch bewustzijnscoach en mindfulness coach voor jong en oud, met de nadruk op traumaverwerking en omgaan met uitdagende levenssituaties (zoals een emigratie!). Op dit pad ben ik onder andere terecht gekomen bij een organisatie die zich sterk maakt voor pleeg- en adoptie kinderen. Iets waar in Florida heel sterk vraag naar is. Naast ons werk runnen we ook een Airbnb guesthouse op onze eigen farm dat ruim 4 hectares groot is. We vinden het heerlijk om ons land met andere mensen te delen en ook hen te laten genieten van de rust en ruimte om ons heen.

Uitdagingen die je niet moet onderschatten

Het grootste verschil tussen je oude woonland en je nieuwe is dat je in het nieuwe thuisland weer helemaal van voren af aan moet beginnen met het opbouwen van relaties. Behalve het vinden van betrouwbare zorginstellingen, zoals een dokterspraktijk of tandarts, duurt het een behoorlijke poos voordat je een nieuwe kennissen of vriendenkring hebt opgebouwd. In Nederland heb je immers ook jaren nodig gehad om relaties op te bouwen. Dat is iets waar je (soms pijnlijk) mee geconfronteerd wordt als je bent geёimigreerd. In Amerika noemen ze je al heel snel een ‘friend’ en dat kan je in het begin een fijn gevoel geven, maar al snel blijkt het dan een heel oppervlakkig contact te zijn. 

Doordat onze kinderen terecht kwamen op een privé school, waren nieuwe contacten redelijk snel gemaakt. De leerkrachten zetten goede relaties op de eerste plaats, dat gaf echt heel veel steun en lucht voor ons als ouders. Zij hebben er echt alles aan gedaan om onze kinderen het gevoel te geven dat ze ertoe deden en erbij hoorden. Als je kinderen het goed doen in het nieuwe land, is dit voor jou als ouder een last minder. 

Je eigen relatie/huwelijk kan zeker ook onder druk komen te staan. Onze ervaring is het om goed voor jezelf en je eigen belangens te blijven zorgen. En dus ook je eigen zingeving te vinden als het aankomt op werk en relaties met anderen. Blijven communiceren, ook over de minder prettige gevoelens. Bij emigratie is het extra hard werken om hier iets succesvols van te maken.

Take Aways

In mijn boek, dat ik voor de emigrant in spe en voor nieuwgierige thuisblijvers heb geschreven, neem ik je aan de hand mee in ons avontuur. De belangrijke lessen die we hebben geleerd en de tips die ikzelf graag had willen hebben wilde ik niet voor mezelf houden. Het boek heeft het doel anderen te inspireren en voor te bereiden op uitdagingen en hindernissen die je tegen kunt komen op het emigratiepad.

Geschreven met de nodige dosis humor en met een realistische bril, sluit elk hoofdstuk af met TAKEAWAYS. 

In deze blog deel ik er twee:

1. Bij een emigratie verhuizen je (oude) denkpatronen gewoon met je mee. Een ingrijpende gebeurtenis als wonen in een ander land kan je hiermee sterk confronteren. Daarom is emigratie een prachtige kans om je mindset te veranderen en ruimdenkender te worden.
2. De natuur speelt vaak een grote rol bij emigratie. Veel mensen emigreren omdat ze zich aangetrokken voelen tot een bepaald landschap en de rust en ruimte die het uitstraalt. Als je als emigrant moeilijke momenten beleeft in je nieuwe land, zoek dan bewust die natuur op. Het versterkt jouw aarding, brengt het denken tot rust. Dit brengt je weer meer in balans.

Mocht je meer over de aanloop en de eerste twee jaar van onze emigratie belevenissen willen lezen, dan verwijs ik je heel graag naar mijn boek. Of misschien ken je iemand die smult van emigratieverhalen in boekvorm! 

Na zeven jaar emigratie

In 2024 heeft onze dochter ervoor gekozen om terug te verhuizen naar Nederland omdat ze daar graag wilde studeren. Dit was best een moeilijke beslissing voor haar omdat dit voor een grotere afstand tussen haar en de rest van ons gezin zou zorgen.

We zijn altijd al een hecht gezin geweest en de emigratie heeft dat nog meer versterkt.

We merken nu dat deze afstand er eigenlijk niet toe doet. Net zoals we merken dat het contact met andere thuisblijvers, zoals onze familie en een handvol goede vrienden nog steeds ‘dichtbij’ in ons leven zijn. Emigreren maakt de momenten waarop je live bij elkaar kunt zijn veel intenser. Je beleeft veel meer kwaliteit-tijd met elkaar, omdat je weet dat de tijd van samenzijn begrenst is. Onze zoon heeft helemaal geen behoefte om terug te gaan voor studie en omarmt het leven in Florida volledig. 

Ook al zijn we hier inmiddels goed geaard, zijn we fijne betekenisvolle contacten rijker en genieten we van een veel rustiger levensritme, Amerika is niet perse onze eindbestemming voor de rest van ons leven. Mijn man en ik zien de nadelen van het (dure) zorgsysteem hier en nu we ouder worden vinden we met name dat stuk steeds belangrijker worden.

Voorlopig zitten we hier nog even goed, maar wie weet waar de wind ons brengt als we ons hart blijven volgen en een nieuw emigratieavontuur zich aankondigt.

Een onverwachte beslissing

Sommige mensen denken al jarenlang na over emigreren en nemen ruim de tijd om alles voor te bereiden. Bij ons ( mijn man Diego, onze jongste dochter Elise (toen 13) en ik, Erica) verliep emigreren naar Australië net even anders.

Diego was voor zijn werk drie maanden in Australië toen wij in december 2023 met het hele gezin overkwamen voor vakantie. Daarna zou hij nog drie maanden blijven. Maar terwijl wij daar waren, kwam onverwacht de vraag of hij wilde blijven werken en wonen in Australië.

Na een maand lang nadenken, informatie verzamelen en veel gesprekken hebben we uiteindelijk de knoop doorgehakt: wij gingen dit avontuur Down Under aan!

De voorbereiding op emigratie

Inmiddels wonen wij al 6 maanden in Australië, en wat genieten wij ervan!! Al zijn er natuurlijk echt wel minder leuke dingen aan emigreren. Maar in NL was er ook wel eens wat. Toen wij eind januari 2024 de beslissing hadden genomen om te emigreren, werd het visum aangevraagd door de werkgever. Kosten voor een visum kunnen aardig oplopen, dus verdiep je hier vooraf in via de overheidssite. In ons geval betaalde de werkgever dit. Het visum werd in mei toegewezen en half augustus vlogen Elise en ik naar ons nieuwe thuis, op het Mornington Peninsula, een uurtje onder Melbourne. Wij zijn hier als expats op een Sponsored Visa, deze geldt voor max. 4 jaar. Daarna kunnen we een permanent visum aanvragen, maar dat is op dit moment zeker niet onze intentie.

Onze oudste dochter (23) en zoon (20) zijn in Nederland achtergebleven, dat was natuurlijk niet makkelijk. Zij woonden beiden al niet meer thuis, maar 16.000 km verderop wonen is wel even wat anders. Jaarlijks zullen wij met kerst naar NL reizen, zo ook afgelopen kerst, en zij komen ons bezoeken. Onze dochter en haar vriend komen in april een maand vakantie vieren bij ons en onze zoon wil zijn buitenlandstage hier doen en komt dan tijdelijk bij ons wonen. Heel fijn dat zij dan ook ons leven hier kunnen ervaren!

Administratieve en financiële zaken

De maanden voor vertrek moest er veel geregeld worden. Hiervoor vond ik op internet wel checklists, maar de meesten waren gericht op definitief emigreren of mensen die op wereldreis gaan. In geval van expats is het toch even anders. Zo zijn wij wel uitgeschreven uit Nederland, maar behouden het recht op zorgverzekering en dus kinderbijslag en AOW. Een financieel adviesbureau adviseerde ons over rechten en plichten in Nederland maar ook in Australië.
Verder las ik over emigratie-ervaringen van anderen, ben ik lid geworden van Facebook-groepen zoals Dutchies in Australië, Melbourne Expats en volgde ik allerlei Insta-accounts, waaronder Dutchies Emigreren. Alles om maar zoveel mogelijk voorbereid te zijn, maar uiteindelijk trek je je eigen plan en leer je gaandeweg.

Kosten voor levensonderhoud is iets wat je zelf moet ervaren. Boodschappen zijn ietsje duurder, maar ook bijvoorbeeld de contributie van sportverenigingen ligt hoger. En ook voor school en het schooluniform waren we een aardig bedrag kwijt. Dit verschilt per school, maar in ons geval zo’n €4.000,- per jaar. Benzine is hier goedkoop in vergelijking met NL, maar daarentegen moeten we wel overal met de auto naartoe. We hebben wel fietsen (we blijven toch Nederlanders haha), maar er zijn weinig fietspaden en Australiërs houden niet altijd rekening met je.

Het emotionele afscheid

Diego is nog een maand thuis geweest om zaken te regelen en we organiseerden een afscheidsfeest waarna hij vertrok om in Australië onze komst voor te bereiden. De laatste weken in NL waren pittig, niet alleen met afronden maar ook emotioneel. Ik ging alles ineens meer waarderen en realiseerde dat we alles en iedereen achter gingen laten, we begonnen weer vanaf nul.
Ik werkte voorheen als doktersassistente. Na mijn ontslag ben ik 2,5 maand vrij geweest om ons huis klaar te maken voor de verhuur en in te pakken. Nu we hier wonen ga ik het liefst iets heel anders doen dan voorheen, maar wel waarbij veel contact is met anderen.

Sociale contacten en integratie

Vrienden maken is lastiger hier. Ik ben lid geworden van een popkoor en van de sportschool en heb vrijwilligerswerk gedaan. Maar contacten blijven oppervlakkig. Onze buren zijn erg op zichzelf, we zijn langs geweest om kennis te maken maar dat vonden ze vreemd. En al hebben we buurkinderen in dezelfde leeftijd als onze dochter en gaan ze zelfs naar dezelfde school, er is verder geen contact. Dat vind ik wel lastig mee om te gaan. Ik denk dat als je jongere kinderen hebt dit makkelijker is.

Elise’s nieuwe leven in Australië

Voor ons was het belangrijk dat Elise snel haar draai zou vinden. Voor haar was de verhuizing het moeilijkst: op die leeftijd je broer, zus en vriendinnen achterlaten valt niet mee. We hadden vooraf afspraken met elkaar gemaakt: als zij of ik niet zou kunnen wennen, zouden we terug naar NL gaan.

Eerste prioriteit werd een school zoeken. Er zijn hier twee soorten scholen: openbare en particuliere. Openbare scholen hanteren een strikt zone-beleid. Woon je buiten de zone, kun je niet inschrijven. Particuliere scholen kosten meer, maar staan wel iets beter bekend. Online had ik flink wat info opgezocht, ik heb scholen benaderd of we met ons visum konden inschrijven en een schooltour geboekt. Elise koos de eerste school die we bezochten, een particuliere school en binnen 1,5 week kon ze al starten. Maar eerst moesten we het schooluniform aanschaffen; een zomer-, winter- en sportvariant met bijpassende schoenen.

Op school werd ze erg goed begeleid door docenten en gelijk opgenomen in de klas, ze heeft inmiddels een leuke vriendengroep. Enig nadeel is dat kinderen na school niet afspreken, mede door de grotere afstanden. Ouders moeten ze altijd brengen en halen. Daardoor zit ze buiten schooltijd toch veel thuis. Buiten school rijdt ze paard, is ze begonnen met hockey en heeft ze onlangs haar eerste surfles gehad. Natuurlijk mist ze haar vriendinnen in NL, ze heeft nog veel contact, al is dat door het grote tijdsverschil weleens lastig.

Vrije tijd en ontdekkingen

Ondanks dat ik niet werk, verveel ik me totaal niet! Australië heeft een heerlijk klimaat, dus ik ben vaak buiten. Daarnaast sport ik en soms ga ik mee met een wandelgroep en ontdek op die manier de mooiste plekken. We hebben kampeerspullen gekocht. Al zijn we nooit van die kampeerders geweest, hier in Australië kun je er bijna niet omheen.

Samen met Elise ben ik een paar dagen naar een surfspot aan de Great Ocean Road geweest en hebben we in de bush gekampeerd, geweldig! Genieten van zon, zee, strand en natuur. Slapen tussen kangoeroes en koala’s en ’s morgens gewekt worden door allerlei tropische vogels. Australië heeft zoveel mooie (gratis) kampeerplekken dat we er nog meer willen bezoeken! Ons to-do lijstje is nog lang en wij hebben nog geen seconde spijt gehad van ons besluit om te emigreren.

Droom je van emigreren met je gezin, maar twijfel je of het wel de juiste keuze is voor je kinderen? Je bent niet de enige. Veel ouders voelen al langer dat ze een leven willen met meer rust, ruimte en vrijheid—iets wat in Nederland vaak niet meer lukt. In deze blog lees je hoe één gezin de stap wél zette, hun leven opnieuw vormgaf in Australië en ontdekte dat emigreren uiteindelijk het mooiste cadeau was voor henzelf én hun kinderen. Hun ervaring laat zien hoe veerkrachtig kinderen zijn, welke zorgen normaal zijn én hoe een goed voorbereide emigratie juist rust, verbinding en groei kan brengen.

Het beste cadeau dat je jezelf én je gezin kunt geven

Één van de redenen dat jij wilt emigreren, is waarschijnlijk omdat je een beter leven wilt voor je kinderen. Wij wilden dit ook, maar kregen het in Nederland niet voor elkaar.

Maar, ik kan je uit ervaring vertellen: emigreren is het mooiste cadeau dat jij jezelf én je gezin kunt geven.Wij vertrokken in juni 2024 naar Australië. Peter, onze meiden (toen 5 en 7) en ik.

Misschien zit jij nu in dezelfde fase: jullie hebben het goed, niets “moet”, maar er knaagt iets. Een verlangen naar meer rust, meer ruimte, meer vrijheid, meer kind-zijn voor je kinderen.

En dat gevoel is zó waardevol om serieus te nemen.

De twijfels die iedereen heeft (geloof me, je bent niet de enige)

In het begin is emigreren vooral een avontuur dat je samen met je partner bespreekt.
Die kriebels in je buik. Die gesprekken ’s avonds op de bank. Dat “wtf, gaan we dit echt doen?!”-moment.

En zodra het plan echter wordt, komen de twijfels:

• Haal ik mijn kinderen echt weg uit hun veilige omgeving?
• Gaan ze opa en oma niet te veel missen?
• Wat als het mislukt?
• Wat zullen anderen hiervan vinden?

Mijn grootste zorgen gingen over mijn kinderen, maar echt, het is het laatste waar ik me zorgen over had hoeven maken. En als ouder doe je dit altijd, maar wat ik inmiddels geleerd heb: kinderen zijn zó veerkrachtig. Veel van de zorgen die je hebt, zijn jouw zorgen, niet die van hen 😉.

Een nieuw normaal (een klein voorbeeld)

Ik voelde me in het begin enorm schuldig toen één van onze dochters, drie weken na de start op haar nieuwe school, geen groot verjaardagsfeest had. Ze kende de kindjes nog niet goed en wilde daarom geen feestje geven.

Maar weet je wat er gebeurde? We maakten er hier in de omgeving een fijne dag van, videobelden met familie in Nederland en hadden cadeautjes namens hen. Zij voelde zich alsnog enorm jarig én als bonus (voor ons haha), geen overprikkelde kinderen aan het einde van de dag.

En ik dacht: wow… kinderen passen zich eigenlijk veel makkelijker aan dan wij. Het is echt ons hoofd dat zo groot (of zwaar) denkt.

Waarom het leven hier beter past bij hoe wij willen opvoeden

Wij wilden geen overvolle agenda’s meer, of geleefd worden door andermans agenda. We wilden dat de kids nog meer buiten konden spelen, in beweging waren, niet altijd achter een scherm zaten.

En eerlijk: het lukte ons in Nederland gewoon niet.

Hier spelen ze veel meer buiten, leren ze op school over native plants en leren ze voor verschillende dieren zorgen, sporten ze meer (geen gym op school, maar verschillende sporten) én zijn ze enorm naar elkaar toe gegroeid.

We brengen veel tijd door in National Parks, aan het strand, in de natuur. Daar komen we altijd tot rust en ik merk inmiddels precies wanneer we dat kunnen gebruiken.

Hoe onze emigratie zó soepel kon verlopen

Misschien komt het doordat ik al ruim 17 jaar werk in business operations, strategie, processen en planning… maar voor mij voelde emigreren als een compleet project waarvan alle puzzelstukjes logisch op hun plek vielen.

Wat ik bij andere gezinnen vaak zie misgaan (keuzes maken, overzicht bewaren, kinderen meenemen, emoties begeleiden, integreren zonder overweldiging) voelde voor mij juist heel natuurlijk.

En dát is waarom het bij ons zo soepel ging.

Niet omdat wij geluk hadden (we hadden het ten slotte ook nog nooit gedaan), maar omdat we heel bewust, stap voor stap te werk gingen.

“In een ander leven”

In gesprekken met anderen hoorde ik vaak dingen zoals “in een ander leven” of “als we de loterij winnen”. En toen dacht ik; het is toch zonde om te wachten op een externe factor terwijl je het heft in eigen hand kunt nemen?

Daardoor dacht ik: Wacht… ik doe dit al mijn hele werkende leven. Ik kan dit gewoon delen.

Niet omdat ik iets miste tijdens onze eigen emigratie, maar omdat ik dus zag hoe goed het ging en dat het bij anderen soms zó mis ging. Ik zag om me heen dat er “altijd dingen mis gaan” en ik heb echt zitten graven. Tuurlijk gaan er soms dingen anders, maar daar kan je je op voorbereiden. 

Daarom heb ik alles wat wij deden gebundeld in een overzichtelijke structuur. Zodat jij stap voor stap deze droom voor jouw gezin kunt waarmaken! De cursus is beschikbaar in losse fases én als volledige versie. De inhoud kun je gewoon bekijken op mijn website!

Iets waarvan ik oprecht geloof dat het gezinnen helpt.

Een leuk cadeautje speciaal voor jou

Omdat je via Dutchies Emigreren op deze blog komt, heb ik iets extra’s voor je:

Ik heb een korte vragenlijst gemaakt waarin je kunt aangeven waar jij nu staat in je emigratieproces. Het helpt mij om nog betere (gratis!) content te maken en jij krijgt er iets tofs voor terug:

• Je ontvangt een exclusieve 5% Dutchies Emigreren kortingscode voor als je met één van de fases of de volledige cursus aan de slag wilt.
• Dutchies Emigreren ontvangt een percentage wanneer iemand via hen binnenkomt, een fijne manier om elkaar te helpen.
• De vragenlijst blijft gewoon open, dus vul hem in wanneer jij eraan toe bent.

Ben jij klaar voor jouw volgende stap?

👉 Vul hier de vragenlijst in Het kost je maar een paar minuten en je ontvangt de kortingscode direct na het invullen.
Het kost je maar een paar minuten en je ontvangt de kortingscode direct na het invullen.

En wil je meer tips, ervaringen en inspiratie?
Volg me dan op Instagram: @stressvrijemigreren.