Blogs AFRIKA

Dromen jullie van emigreren naar Zuid-Afrika? Wij — Lotte (33) en Wesley (43) — maakten die stap. Na jaren reizen door Zuidelijk Afrika, waar we verliefd werden op de ruige natuur, het buitenleven en de warmte van de mensen, besloten we ons hart te volgen. In 2025 verhuisden we definitief naar het prachtige Waterberg-gebied in Limpopo, waar we nu een lodge runnen op onze eigen farm.

Op Instagram  @lowesafrica  en via onze website  lowesafrica.com, delen we ons dagelijkse leven tussen zebra’s, giraffen en sundowners. In deze blog vertellen we ons complete emigratieverhaal: van de eerste 4x4-reizen en onze bruiloft in Afrika tot het visumtraject, het kopen van een farm, de uitdagingen, hoogtepunten en alles wat we leerden onderweg.

Onze weg naar Zuid-Afrika

Onze liefde voor Zuidelijk Afrika begon al lang vóór we überhaupt dachten aan emigreren. In de jaren vóór onze bruiloft maakten we meerdere grote reizen door het continent. Soms wekenlang, in een stoere 4x4 met een tent op het dak, dwars door de bush. Overlanding zoals het bedoeld is: slapen tussen olifanten en leeuwen, wakker worden met niets dan de geluiden van de natuur—droomachtig én soms rete spannend.

Tijdens één van die reizen, in 2019, vroeg Wesley Lotte ten huwelijk, midden in Afrika. Twee jaar later trouwden we er, omringd door een kleine groep dierbaren. En ergens in die jaren gebeurde het: we verloren ons hart hier. Het voelde bijna vanzelfsprekend dat dit ooit ons thuis zou worden.

Bruidsfoto: www.lottyh.com

Van droom naar plan

In 2021, tijdens die prachtige bruiloft in Zuid-Afrika, kwam alles samen. Het avontuur dat ons al jaren trok, de fase van ons leven, de impact van COVID-19 op onze horecazaken—alles wees dezelfde kant op. Het was tijd om het roer om te gooien. We prikten een concreet doel: Q1 2025 wordt ons jaar.

We maakten nog meer reizen, leerden mensen kennen, bouwden contacten en vriendschappen op en ontdekten welke regio écht bij ons paste: het warme, ruige Waterberg-gebied. Een plek waar elke avond de lucht in brand lijkt te staan. Het werd onze nummer één.

Het visumtraject

Emigreren naar Zuid-Afrika vraagt geduld en een stevig plan. Door de hoge werkloosheid moet je aantonen dat jouw komst waarde toevoegt. Wij kozen voor een business visa: investeren in het land, banen creëren en iets betekenen voor de community.

Samen met een immigratiekantoor stelden we ons dossier samen: bedrijfsplan, investeringsdocumenten, contracten, bewijsstukken—alles.

2024 werd ons laatste volle jaar in Nederland. We rond­den onze horecazaken af en verkochten ons appartement in Amsterdam. De laatste maanden woonden we bij Lotte’s ouders, wat een bijzondere periode werd: warm, dichtbij en vol laatste etentjes en momenten met vrienden.

Een huis in de bush

In maart 2025 waren we er helemaal klaar voor en kregen we groen licht: visum goedgekeurd. De huis­koop ging echter minder soepel. In Zuid-Afrika koop je een huis voetstoots—zoals het is—en voordat iets officieel verkocht kan worden, moeten alle documenten en openstaande zaken volledig kloppen. Dat kostte tijd.
We tekenden ons voorlopige contract al in januari, maar kregen pas in mei 2025 de sleutel. Geduld hebben en vertrouwen op het proces werd onze grootste uitdaging.

Wie of wat inspireerde ons?

Voor Lotte was het al van jongs af aan een droom: wonen op een boerderij “in het zuiden”. Niemand had toen kunnen bedenken dat dat Zuid-Afrika zou worden. Paarden komen er nog; voor nu delen we onze grond met zebra’s, giraffen, kudu’s, gnoes, nyala’s, struisvogels en talloze andere dieren.

Wesley werkte jarenlang in het buitenland, altijd op zonnige plekken. Een leven in de warmte voelde voor hem altijd natuurlijk en kloppend.

Daarnaast hebben de mensen die we tijdens onze reizen ontmoetten, vrienden die al geëmigreerd waren en de ervaringen in de bush ons enorm geïnspireerd. Ze lieten ons zien: dit leven is niet alleen een droom, het kan écht.

Werk en dagelijks leven

Onze achtergrond ligt in de Amsterdamse horeca: Wesley als chef, Lotte als front-of-house. We groeiden van werken met vrienden naar het runnen van eigen zaken. De horeca leerde ons doorzettingsvermogen, teamwork en gastvrijheid op hoog niveau.

Hier in de Waterberg runnen we nu een kleinschalige lodge op onze eigen farm van 145 hectare—waar hospitality nog steeds de kern vormt.

Onze dagen nu

Elke dag begint vroeg: het team ophalen uit het dorp, samen koffie drinken en de dag doornemen. Daarna is geen dag hetzelfde. We ontvangen gasten, onderhouden paden en hekken, zorgen voor de bush, bereiden ons voor op het vuur­seizoen en houden een oog op de dieren die op ons land leven.

En soms gunnen we onszelf een gamedrive. Die blijft magisch—van sporen van een luipaard tot koppige wrattenzwijnen of een majestueuze arend.

Hoogtepunten en valkuilen

De uitdagingen

Onze grootste uitdaging was het watersysteem. Hoewel we gezegend zijn met een sterke borehole, werkte de waterdruk totaal niet. Generatoren, pressure pumps, oude leidingen die constant sprongen—wij hebben het hele scala gezien.
Uiteindelijk hebben we bijna alles vervangen. Het was pittig, maar het leerde ons investeren in duurzame oplossingen én het gaf ons daarna zoveel rust.

De hoogtepunten

Het allermooiste is om ons nieuwe leven te delen met dierbaren die langskomen. Van een klein 43 m² appartement in Amsterdam naar avonden met braai, sundowners en koffiemomentjes met buren en vrienden. Onze deur staat hier altijd open — en dat voelt als rijkdom.

Daarnaast blijft het een onbetaalbaar geluksmoment om iemand voor het eerst een safari te laten ervaren. Dat pure enthousiasme, die verwondering… daar doen we het voor.

Onze tips voor anderen

• Wacht niet op het perfecte moment—het bestaat niet.
• Maar bereid je wél goed voor. Rustig kunnen aarden is goud waard.
• Praat met mensen die de stap al hebben gezet.
• Zorg dat je papierwerk en financiën kloppen.
• Geef jezelf de tijd om te landen. Je leeft even tussen twee werelden—dat hoort erbij.

Wat ons motiveert

Onze energie komt uit het buitenleven, de dieren, de sterrenhemel, ons fantastische team en het ontmoeten van nieuwe mensen.
Dit avontuur heeft ons dichter bij onszelf gebracht. We genieten meer, leven bewuster en waarderen de kleine momenten veel meer.

We voelen ons hier thuis, meer dan we ooit hadden verwacht.

Als je twijfelt om te emigreren…

Als je hart klopt voor een ander soort leven, geef het een kans. Start klein. Ga.

Wil je ons volgen?

Ik deel dagelijks verhalen en foto’s van ons leven in de Limpopo-provincie via Instagram  @lowesafrica
Stuur gerust een berichtje als je vragen hebt of nieuwsgierig bent naar meer!

Wij zijn Mignon en Chris, ouders van Emma (8) en Semme (4). Chris is geboren in Togo, ik in Nederland. Twee compleet verschillende werelden, twee afkomsten en precies daar begon ons avontuur.

In 2022 besloten we om één jaar in Togo te gaan wonen. Een sabbatical, dachten we. Tijd om Chris zijn roots voor langere tijd te ervaren, onze kinderen hun andere afkomst mee te geven en even afstand te nemen van het leven in Nederland. Maar dat ene jaar werd drie jaar. En wat er in die drie jaar gebeurde, heeft ons als gezin, als ondernemers én als stel compleet veranderd. .

Dit is ons verhaal. Over Togo. Over Nederland. Over remigreren. Over keuzes maken vanuit je gevoel (hoofd denkt echt WAT DOE JE). En over hoe je als gezin kunt leven tussen twee continenten, zonder jezelf kwijt te raken, maar juist zachter te worden voor elkaar.

Terug in Nederland

Sinds we terug zijn in Nederland (nu ongeveer acht weken) word ik zó geleefd dat het soms lastig is om überhaupt te voelen wat er allemaal is gebeurd in Togo. Ik heb er nog niet echt bij stil kunnen staan. Het Nederlandse ritme grijpt je meteen weer vast haha. 

Dat komt ook omdat we overal opnieuw onze weg moeten vinden en Chris nu veel weg is. En dát is misschien wel wat ik het meest mis: onze bubbel. De bubbel die we volledig zelf hadden opgebouwd. Veel samen zijn, leven in onze eigen wereld en trots zijn op alles wat we daar hebben neergezet. Het was uniek, intens en het gaf een enorme kick.

Het heeft ons als stel veel zachter naar elkaar gemaakt. We zijn twee mensen die een leven samen willen delen, maar ook twee afkomsten die allebei evenveel aandacht, ruimte en groei verdienen.

Van één jaar naar drie jaar Togo

Het plan was eenvoudig: één jaar Togo. Roots ontdekken. De kinderen hun andere afkomst laten zien. En gewoon even lekker afstand van Nederland. Iets doen wat niemand van je verwacht en ik vroeger ook niet van mezelf als klein (angstig ) meisje. En nu ineens door de komst van de kinderen een gezamelijke droom werd. 

Maar dat jaar werd drie jaar. Omdat Togo ons veel meer bracht dan we ooit hadden kunnen bedenken.

Wood & Cricket ontstond daar. Chris bouwde samen met zijn partners EDO Match vanuit een klein idee dat ineens kwam opzetten en dat nu is uitgegroeid tot een kantoor met werknemers en projecten wat zich steeds meer verspreid over West-Afrika. Onze creatieve breinen gingen daar volledig aan. We kwamen in een flow die we nooit hadden kunnen plannen. Steeds wanneer we dachten dat het misschien tijd was om te stoppen en met gierende banden terug te gaan, gebeurde er weer iets waardoor we juist verder wilden. Niet vanuit het hoofd, maar het leek gewoon zo te moeten gaan. 

Als je een jaar in het buitenland gaat wonen, heb je twee keuzes. Je kunt elke dag naar het strand gaan, het land ontdekken en vooral rust pakken. Of je kijkt alle nieuwe creatieve ideeën aan, je onderzoekt ze, je stort je erin en je gaat het gewoon proberen. Wij kozen voor dat laatste. Of alles uiteindelijk gaat lukken weet ik niet. Wat ik wél weet is dat we nog nooit zoveel trots, spanning, groei en intense highs en lows hebben gevoeld. Emigreren én ondernemen op die manier geeft een gevoel van zelfcontrole en trots. Alles wat je bedenkt zie je terug in de wereld om je heen. Dat gevoel is bijna niet te beschrijven. 

Tikkie verslavend, dus wees voorbereid haha. Ze zeggen eenmaal Emigreren (en ik denk stiekem ook ondernemen) is altijd emigreren.

Waarom we toch teruggingen

We hadden nog een huis in Nederland en omdat we ook een huurhuis in Togo hadden, werkten we maandelijks keihard om die dubbele lasten te dragen. We wilden eigenlijk nog een jaar blijven. Totdat er deze zomer iets in mij kantelde. Ik voelde ineens heel sterk dat ik terug wilde. Niet voorgoed, maar wel nu.

En dan komt er iets anders om de hoek kijken. Alleen al het idee dat we ooit zouden stoppen met Wood & Cricket en EDO Match, dat Chris hier weer 24/7 zou zijn en niet meer die wereld in Togo zou hebben, benauwt me enorm. Dan voelt het alsof alles wat we daar hebben neergezet ineens weg is. Alsof het dan afgedaan wordt als: “Je hebt een mooie herinnering voor de rest van je leven.” Maar nee. Het is geen herinnering. Het ís er. En het blijft hopelijk voor altijd onderdeel van ons leven. Twee werelden die verbonden blijven.

Dus we zeiden ons huis in Togo op, maar niet ons leven daar. Togo blijft onderdeel van ons verhaal, onze bedrijven en onze familie. We wilden financiële ademruimte, geen internationale schoolkosten meer, geen extreem hoge internationale zorgverzekeringen, geen dubbele woonlasten. We wilden ruimte om onze bedrijven te laten groeien. En ook gewoon weer even lekker in de Nederlandse sociale bubbel leven, lekker fietsen en gewoon gezellig knus de feestdagen vieren. 

Remigreren in de praktijk

Sinds we terug zijn is Chris in totaal maar drie weken in Nederland geweest. De realiteit kickt snel in. Je schrijft je in bij de gemeente. Je regelt school voor de kinderen. Je sluit een zorgverzekering af. Je belt de huisarts om te zeggen dat je terug bent. Je gaat langs bij de accountant om alles weer opnieuw goed neer te zetten. Het is bizar hoe makkelijk het eigenlijk gaat. Vergeleken met emigreren, wat voelt als een gigantische berg, is remigreren bijna eenvoudig. Maar dat komt misschien omdat je die berg eenmaal al hebt beklommen. En je gewoon weet joh alles komt wel goed, alles op zijn tijd. Wel een voordeel wat het voor ons makkelijk maakte is natuurlijk dat we nog een huis hebben aangehouden. 

Wat niemand je vertelt, is hoe het emotioneel voelt.

- Hoe je de nieuwe versie van jezelf een plek geeft in je oude leven.
- Hoe je opnieuw moet landen terwijl je hoofd nog in twee werelden zit.

Emma had zóveel zin om terug te komen. Maar na twee weken school kwam de spanning. Ze miste haar vriendinnen in Togo enorm. Ze moest alles verwerken, net als wij. Kinderen kunnen veel, maar hun hersenen hebben tijd nodig om opnieuw te settelen.

En dat geldt eigenlijk voor ons allemaal.

Want ook al is Nederland bekend, het voelt tóch weer nieuw. Je hebt in die drie jaar zóveel meegemaakt, zóveel beleefd, zóveel gevoeld, dingen die niemand hier precies weet. Iedereen is gewoon verder gegaan met zijn eigen leven, en jij stond daar even buiten. Jou ritme in Nederland is weg en moet je weer opnieuw opbouwen. En dat merk je zodra je weer terug bent.

Mijn tip: regel net zoals bij emigreren meteen weer een beetje ritme wat voor jou fijn voelt. Ga sporten. Plan afspraken met mensen die je energie geven, mensen bij wie je kunt landen. En neem de tijd. Je hebt geen haast. Het hoeft niet meteen te voelen zoals vroeger. Sterker nog: misschien moet het dat ook helemaal niet, want jij bént veranderd. Je ervaringen hebben je gevormd en dat mag je meenemen in dit nieuwe hoofdstuk.

Oh en hou contact met andere die het ook hebben meegemaakt of vrienden die je daar hebt gemaakt. Dit is echt fijn om lekker de gevoelens met andere te kunnen delen die hetzelfde hebben meegemaakt. 

Leven tussen twee afkomsten

Ik mis onze bubbel. Ik mis het avontuur. Ik mis de onverwachte dagen. Maar in Togo miste ik ook veel dingen van Nederland.

Voor Chris was het altijd zijn droom om werkgelegenheid te creëren in zijn geboorteland. Voor mij groeide het verlangen dat onze kinderen echt zouden weten wie ze zijn en waar ze vandaan komen. En dat is dubbel en dwars gelukt!

Je kunt van iemand met een andere afkomsten niet verwachten dat hij genoegen neemt met een paar weken per jaar bij zijn familie daar. Dat is ook zijn kern. Daarom leven we nu deels apart. Het is de enige manier waarop beide werelden verbonden blijven. Chris heeft in Togo wat ik in Nederland heb en andersom. En samen bouwen we het bruggetje ertussen.

 Wat we meenemen

Het avontuur. Vele levenslessen die Togo heeft gegeven. De rustigere planning (working on it haha). De chaos van ondernemen. De creativiteit. Wood & Cricket. EDO Match. Oh en vergeet dit geweldige platform niet Dutchies Emigreren, die mij dagelijks blijft inspireren en dus zoveel leuke contacten ook geeft. De vrijheid om te bouwen zoals wij dat willen. De trots op ons gezin, want we hebben het gewoon gedaan! Het respect voor elkaars dromen en roots.

We zijn gegroeid als mensen, als ouders, als partners en als team. En dat is het allermooiste wat Togo ons heeft gegeven.

Of dit ons laatste avontuur was? Zeker niet. Dat voelen we allebei aan alles. Maar voor nu genieten we even van alle gemakken van Nederland en van alle verjaardagen in het weekend. Daar ga ik stiekem ook heel goed op. En geen kakkerlakken in de keuken, lekker fietsen, bestellen van je boodschappen, water uit de kraan drinken en ga zo nog maar even door. 

Heb je vragen stuur dan even een DM op Instagram naar @dutchies_emigreren of @woodandcricket_dutchieabroad

Wil je mijn persoonlijke leven volgen en het proces achter de handgemaakte tassen zie dan: @woodandcricket_dutchieabroad of ga naar de site www.woodandcricket.com

Veel liefs,

Van Chris, Mignon (founder dutchies emigreren), Emma en Semme 

ps. ga jij ook remigreren en wil je andere dutchies leren kennen? meld je dan aan voor de whatsappcommunity remigreren

Van Nederland, via Aruba, IJsland en Liverpool, naar Oeganda: hoe wij onze carrières als arts en professioneel kayaker combineerden.

Wij zijn Nathalie van den Brekel en Sadat Kawawa, een Nederlands-Oegandees koppel dat tegenwoordig woont en werkt in Oeganda.

Sinds anderhalf jaar delen wij ons verhaal over emigreren naar Oeganda via de Instagram van SANA Gorilla Rafting, het raftingbedrijf en de tourorganisatie die wij hebben opgezet in Oeganda en  nu vertellen wij ons verhaal hier! 

Hoe komt het dat ik ben geëmigreerd?

Na mijn bachelor geneeskunde in Nederland, deed ik in afwachting van de coschappen een stage op de Gynaecologie afdeling in een ziekenhuis in Kampala, de hoofdstad van Oeganda, georganiseerd door AIESEC. Ik woonde met zes Oegandese studenten en heb de tijd van mijn leven gehad. Ik ben meteen verliefd geworden op het land en om eerlijk te zijn ook al vrij snel op Sadat. 

In de jaren hierna maakte ik mijn master af en hield ik contact met Sadat, die op dat moment in IJsland woonde, waar hij als professioneel kayaker en rafter werkte. Ik greep iedere mogelijkheid aan om stages in het buitenland te maken of om op reis te gaan. Mijn vrienden en familie in Nederland kenden dit al wel van mij, dat deed ik al vanaf net na de middelbare school, toen ik voor 6 maanden naar Yogyakarta, Indonesië vertrok. Nu deed ik dat nog steeds, maar ik ging steeds vaker samen met Sadat ergens naartoe reizen, waar mogelijk. In het laatste jaar van mijn master zei hij dat hij terug naar Oeganda zou gaan en toen besloot ik mijn master scriptie daar te willen doen. Eigenlijk ben ik sinds die tijd, 2019, nooit terug naar Nederland verhuisd. 

We bleven 2 jaar in Oeganda, waarna we er graag op uit wilde. Onze theorie was dat het leuker is om samen iets nieuws op te bouwen in een land wat voor ons beiden nieuw was, dus we hebben op Aruba gewoond, toen IJsland en daarna nog in Liverpool. Begin 2023 kwamen we terug in Oeganda. We zouden een road trip maken en daarna door naar een volgende bestemming, toen we de prachtige Rivier Birira tegenkwamen en bedachten dat dit een perfecte plek zou zijn om te settelen en een raft bedrijf te starten! Sindsdien is dat langzaam steeds meer uitgegroeid tot een bedrijf dat ook reizen in het land aanbiedt. 

Wie inspireerde mij?

Op de vraag wie mij inspireerde om te emigreren heb ik niet een eenduidig antwoord. Ik kom wel uit een familie die vrij internationaal is, mijn moeder heeft Vlaamse ouders, maar is zelf in Frankrijk geboren en opgegroeid en toen naar Nederland geëmigreerd met mijn vader. Ze zijn samen naar Canada geëmigreerd voor een tijdje en mijn tante heeft ook 8 jaar in Oeganda gewoond. Het zit denk ik een beetje in de aard van het beestje. Ik merk wel dat ik nu, 6 jaar nadat ik definitief uit Nederland weg ben, steeds meer het belang van vrienden en familie daar inzie en ook graag investeer in de banden met de mensen in Nederland. De plek verlaten heb ik nooit erg gevonden, maar de banden met mijn mensen daar wil ik niet kwijt. Ik probeer daarom 2 maanden per jaar in Nederland te zijn. Dat vertaalt zich ook weer in veel vrienden en familie die hier ook langskomen om ons op te zoeken!!

Werk en dagelijks leven

De afgelopen zes jaar heb ik eigenlijk mijn werkende leven om mijn reislust heen gepland. Iedere keer als we wilden verhuizen zocht ik een nieuwe baan op een nieuwe plek en daar gingen we dan! Omdat ik als arts opgeleid ben, is het relatief makkelijk om een baan te krijgen op bijna alle plekken in de wereld, behalve Amerika en Canada, waar je opnieuw een staatsexamen moet maken om te mogen werken. Voor Sadat was het minder makkelijk; er moeten wel bergen en rivieren zijn waar op geraft en gekayakt kan worden, wil hij kunnen werken. Op Aruba werkte dat dus niet, daarom probeerden we hierna IJsland, waar ik op de spoedeisende hulp werkte en hij bij zijn voormalige werkgever. Ik vond het daar alleen veel te koud en kreeg een beurs om een opleiding te doen in Liverpool, dus daar hebben we toen even gewoond. Toen we besloten in Oeganda te settelen en SANA Gorilla Rafting te starten ben ik op zoek gegaan naar hoe ik dit kon combineren met mijn artsenberoep. 

In de huidige tijd van modernisering en steeds meer dingen die online gedaan worden, is het ook vaker mogelijk om als arts online te werken. Ik doe nu telefonische nachtdiensten voor een Nederlands bedrijf dat medische zorg biedt voor ouderen in verzorgingstehuizen. Als er spoed is en er moet een patiënt gezien worden, dan stuur ik een collega in Nederland eropaf. Om te zorgen dat ik mijn klinische uren “aan het bed van de patient” ook maak, ben ik in de zomer 2 maanden per jaar in Nederland aan het werk. Zo behoud ik ook het contact met mijn vrienden en familie daar, in de leukste maanden van het jaar!

Een gemiddelde dag in Oeganda is heel moeilijk te zeggen, dat vind ik nou juist zo leuk. Iedere dag is anders. Soms heb ik een pittige nachtdienst gehad en slaap ik de hele ochtend en begin van de middag, soms heb ik prima geslapen en gaan we bij het zwembad liggen, of sporten, of ga ik bij een van de koffietentjes hier werken aan ons bedrijf. We hebben ook vaak vrienden die op bezoek komen en dan reizen we samen door het land! Ik ben ook regelmatig op het water te vinden om content te maken van het raften. En als kers op de taart zijn we niet vies van livemuziek en een biertje, wat je eigenlijk iedere avond wel kan vinden hier in Kampala! 

Hoogtepunten en valkuilen

Mijn grootste take-away uit ervaring, na al zo vaak geëmigreerd te zijn, is dat heimwee een reflectie is van hoe je je op dat moment voelt en teruggaan naar “huis” helpt vaak niet. Ik had altijd te neiging om naar een nieuwe plek te willen reizen of verhuizen als ik me niet lekker in mijn vel voelde, voor wat voor reden dan ook. Anderen om mij heen wilden juist altijd terug naar een oude plek, vaak “thuis”, waar ze geboren en opgegroeid zijn. In beide situaties neem je de energie die je voelt gewoon mee, dat zit hem niet in de plek, maar in de persoon. Je kan beter blijven waar je bent, je erdoorheen werken en DAN eventueel terug of door verhuizen, maar dan is de behoefte er vaak niet meer. Het heeft een tijdje geduurd, voor ik dit doorhad. 

Het andere is: de perfecte plek bestaat niet. Echt alle plekken in de wereld hebben goede en slechte kanten en uiteindelijk moet je voor jezelf bedenken of je door wil met nieuwe dingen ontdekken of ergens wortel wil schieten. Beiden prima, natuurlijk. Als het laatste het geval is, dan ga je daar niet “de perfecte plek” voor vinden, maar die kan je er wel zelf van maken op een plek waar je voor kiest!

Tot zoverre mijn innerlijke filosofie professor. 

Tips

Wil je ook naar Oeganda komen? Voel je dan vooral vrij om contact op te nemen! Wij kunnen zeker helpen met van alles en nog wat, van kamers/appartementen/huizen regelen, tot contacten bij de immigratiedienst, tot tips over do’s en don’ts over het land. In Oeganda gaat. 

Wat mij inspireert en motiveert

Wat ik leuk vind aan verhuizen, nieuwe plekken eigen maken en nieuwe culturen leren kennen is dat je zo veel leert over hoe het ook anders kan. Dat jouw normaal niet per se de norm is op andere plekken en dat kan je een hele nieuwe kijk geven op het leven. Soms waardeer ik mijn eigen cultuur ongelofelijk hierdoor en op andere momenten denk ik juist, wat bevrijdend dat het ook anders kan. 

Ik ben als persoon bijvoorbeeld veel rustiger geworden. Als dingen niet gaan, of niet snel genoeg gaan, maakt dat mij nu een stuk minder uit dan vroeger. Ik luister ook veel beter naar mezelf, waar ik op dat moment behoefte aan heb en aan de hand daarvan wordt de dagindeling bedacht. Natuurlijk zijn er genoeg dingen in het leven die moeten gebeuren, of je er nou zin in hebt of niet. Maar mijn vrije tijd, tussen de moetjes door, zijn niet meer ver vooruit volgepland. Die deel ik in op het moment zelf. Dat is heerlijk. 

Wil je ons volgen?

Ik deel verhalen en foto’s van ons leven in Oeganda, op het water, op de SANA Gorilla Rafting Instagram! Neem gerust een kijkje en stuur ons een berichtje als je vragen hebt!