blogs Zuid/west Europa

Wij zijn Patrick en Aranka Reeuwijk en samen met onze poes Guinivere hebben wij in oktober 2024 de stap gezet om te emigreren naar de Périgord Vert in Frankrijk. Een droom die al meer dan dertig jaar in ons beiden leefde. Sinds onze verhuizing delen we onze ervaringen via Les Isles des Rêves, ons eigen retreatcentrum in wording en in deze blog vertellen we graag ons verhaal.

Onze weg naar Frankrijk

Onze liefde voor Frankrijk begon al in de vroege jaren negentig, toen we bepakt en bezakt fietsvakanties maakten door precies de streek waar we nu wonen. Het landschap, de rust, de cultuur… er bleef altijd iets aan ons trekken.

De droom om ooit te emigreren hing jarenlang ergens tussen “misschien ooit” en “waarschijnlijk niet”. We keken regelmatig naar huizen, maar financiering, timing en lef vielen nooit tegelijk op hun plek. Tot 2023, toen we vanwege het overlijden van Aranka’s moeder ineens de mogelijkheid hadden om deze stap te maken.

Aranka droeg als therapeut al decennialang een droom mee: een plek creëren waar mensen konden ontspannen, herstellen, landen. Een holistisch centrum waar zorg en rust samenkomen. Die droom werd door de jaren heen stiller, maar na een intensief traject met een Amerikaanse coach laaide hij weer op. Plots voelde het mogelijk.

We besloten serieus te zoeken. Duizenden huizen verder en vele afvallers door snelwegen, mijnen, windmolens en elektriciteitscentrales vonden we uiteindelijk dé plek. Nota bene op onze trouwedag. Een locatie omringd door bomen, stilte, natuur.

We brachten de volgende dag een bod uit. Twee dagen later kregen we te horen dat het geaccepteerd was. Drie maanden later zaten we bij de notaris. Les Isles des Rêves was een feit.

Wie of wat inspireerde ons?

De grootste inspiratiebron was die oude, vasthoudende droom: een plek creëren waar mensen kunnen landen en zichzelf opnieuw kunnen ontdekken. Daarnaast werden we gesteund door vrienden, collega's en coaches die op de juiste momenten zeiden: ga ervoor.

Het traject dat Aranka volgde rondom haar Gallup Strengths werd een belangrijke katalysator. Het hielp ons om oude overtuigingen los te laten en vol te gaan voor wat we echt wilden.

Werk en dagelijks leven

In Nederland werkte Aranka jarenlang als therapeut, coach en auteur. Patrick werkte in de culturele sector als directeur bij twee musea. Het mooie is: veel van Aranka’s werk konden we hier gewoon voortzetten. Aranka begeleidt cliënten online en schrijft boeken; Patrick werkte de afgelopen maanden vooral aan onze gite, aan het land en de bijgebouwen en dat is nogal wat. Daarnaast is hij mentorschap gestart online voor museumdirecteuren in de erfgoedsector die vastlopen in hun werk.

Ons dagelijks leven volgt een rustig Frans ritme.
De ochtend begint met verse croissants van de bakker in het dorp. We bespreken wat er moet gebeuren, maar laten altijd ruimte voor spontaniteit.

De verbouwing, waarvan we dachten dat die vier maanden zou duren, loopt inmiddels richting een jaar, heel normaal hebben we begrepen. Er is altijd meer werk dan je denkt en het duurt altijd langer dan je denkt. In 2024 werd er gewerkt aan het huis, de retreatruimtes en de hectare grond die altijd aandacht nodig heeft.

We ontvingen al kleine retreatgroepen, waarbij de dag in het teken van verzorgen, vertragen en verbinden stond.

Rond twaalf uur stopt alles voor de lunch, een gewoonte die we inmiddels volledig hebben overgenomen.

De dag eindigt steevast met een apéro onder de Franse avondlucht.

Hoogtepunten en valkuilen

Uitdagingen:
• De Franse bureaucratie. “Zullen we dat onderwerp overslaan?” is inmiddels een vaste grap.
• De taal, vooral wanneer iemand ineens héél snel begint te praten.
• Het trage tempo hier. Alles duurt langer dan je denkt. Maar stiekem echt wel fijn.

Maar ook veel hoogtepunten:
• Elke ochtend wakker worden in stilte.
• De natuur, het licht, de ruimte.
• De eerste gasten ontvangen op een plek die ooit alleen een droom was.
• Het langzaam tot leven zien komen van Les Isles des Rêves.

Onze tips voor anderen

• Wees niet bang een beetje naïef te zijn. Mensen die alles vooraf willen weten, emigreren nooit.
• Spreek Frans. Hoe hakkelend ook, Fransen waarderen het enorm.
• Bereid je goed voor, maar laat ruimte voor het onverwachte. Het loopt altijd anders. Echt!
• Erken dat alles langzaam gaat. Van bestellingen tot bouwprojecten: plan lucht in.
• Vertrouw op je droom. Hij is er niet voor niets.

Wat ons inspireert en motiveert

Wij halen energie uit onze plek: uit de bomen om ons heen, de rust, het ritme van de seizoenen. Maar ook uit de mensen die hier komen en iets in zichzelf terugvinden.

Dit avontuur heeft ons veranderd. We leven simpeler, rustiger, bewuster. We staan vaker stil bij kleine momenten. We voelen ons thuis, niet omdat we hier wonen, maar omdat we onszelf weer tegenkomen in de stilte.

Afsluiting

Als we één zin mogen meegeven aan iemand die twijfelt:

“Je hoeft niet te weten hoe alles gaat lopen, je hoeft alleen de eerste stap te zetten.”

Wil je ons volgen?

We delen ons leven op Les Isles des Rêves en informatie vind je op onze website.
Heb je vragen of ben je nieuwsgierig naar onze plek in de Périgord Vert?
Stuur ons gerust een berichtje,  je bent van harte welkom om mee te kijken.

Wat doe je als je droom ineens spannend wordt? Als emigreren niet langer alleen voelt als verlangen, maar ook als twijfel, angst en loslaten? In Van koudwatervrees naar Puglia: onze weg naar een nieuw leven in Italië nemen we je mee in ons eerlijke emigratieverhaal. Over plannen die veranderen, een jaar reizen met een camper, het volgen van je gevoel én uiteindelijk het vinden van een plek die voelt als thuis. Een persoonlijk verhaal over emigreren met kinderen, liefde op het eerste gezicht met Puglia en de moed om opnieuw voor je droom te kiezen, zelfs als dat betekent dat je alles achterlaat wat vertrouwd is.

Voorstellen

Het is mei 2022 en ons huis staat te koop. Niet zonder reden: we willen emigreren naar Zuid-Spanje. Een leven opbouwen onder de zon.. we dromen en maken plannen, in de overtuiging dat ons huis binnen no-time verkocht zal zijn. Maar dan gebeurt er iets onverwachts. Na een paar kijkrondes krijg ik koudwatervrees. Ik ben een gevoelsmens en opeens voelt het niet meer goed. Terwijl we in de tuin zitten, zeg ik tegen Ben: "We kunnen ook eerst een tijdje gaan reizen, dan zien we daarna wel verder." Ben vindt het nogal impulsief, maar eerlijk is eerlijk: zo zijn wij nu eenmaal. De volgende ochtend bellen we de makelaar en halen we het huis direct uit de verkoop.

Het roer om: een jaar in de camper

We maken een nieuw plan. Op 1 november 2022 is het zover. Ons huis is niet verkocht, maar verhuurd. Ben neemt een sabbatical en we gaan er een jaar tussenuit. Met twee kinderen, een kat en onze camper trekken we de wijde wereld in.

We rijden in één streep door naar Zuid-Spanje om de oversteek naar Marokko te maken. Daarna volgt Portugal en trekken we weer door Spanje. Aan emigreren denken we op dat moment niet echt meer; we willen vooral genieten van de reis en vertrouwen erop dat ons gevoel ons zal brengen waar we uiteindelijk horen te zijn.

De ontmoeting met Puglia

Maart 2023. We komen aan op Sardinië – wat een prachtig eiland! Na Sardinië volgt Sicilië en van daaruit steken we over naar het vasteland van Italië. En dan komen we aan in Puglia. Het is liefde op het eerste gezicht. "Wat voelt dit goed," zeggen we tegen elkaar. We blijven maanden in Italië hangen. Hoewel we eigenlijk ook Albanië en Montenegro willen zien, trekt Puglia ons steeds weer terug. We genieten van de mensen, het eten en de overweldigende natuur. De vraag begint te borrelen: Zouden we hier willen wonen? Willen we onze kinderen hier laten opgroeien? We weten het nog niet zeker, maar we genieten intens van het moment.

Terug naar de Nederlandse realiteit

In november 2023 is het tijd om terug te keren naar Nederland. De spaarrekening is leeg en de plicht roept. Ben gaat weer aan het werk, we verkopen de camper en de huurders verlaten ons huis. Het voelt dubbel, maar het is goed zo.

Terug in Nederland is het wennen. De drukte, het constante binnen zitten... Puglia heeft duidelijk ons hart gestolen. Tegelijkertijd zien we dat de kinderen het fijn hebben. Huub gaat met veel plezier naar school, Beau naar de peuterspeelzaal en het neefje van Ben komt voor onbepaalde tijd bij ons wonen. In februari 2024 volgt er nóg meer geluk: ik blijk zwanger te zijn. Op 10 oktober 2024 wordt Ella geboren. Ze is een heerlijke baby en we genieten volop van ons drukke, liefdevolle gezin. Maar na haar geboorte begint het bij mij weer te kriebelen. Ik wil terug. En Ben? Als het aan hem had gelegen, hadden we vorig jaar al een huis gekocht in Italië.

De knoop doorhakken

Eind december 2024 valt alles op zijn plek. Het neefje van Ben gaat op kamers en dat geeft voor ons de doorslag: nu is het tijd voor ons. We gaan ons hart achterna. Het vertellen aan familie en vrienden vond ik lastig, we hebben zulke fijne mensen om ons heen, maar dit is onze droom.

In het voorjaar van 2025 gaat ons huis opnieuw in de verkoop. Tijdens de meivakantie vertrekken we naar Puglia voor een huizenjacht. We krijgen hulp van Roel, een fantastische gids die de omgeving en de lokale makelaars door en door kent. (Stuur me gerust een berichtje als je zijn gegevens wilt!)

De huizenjacht met drie kleine kinderen is een uitdaging. Op de tweede dag gaat Ben alleen op pad terwijl ik bij de kinderen blijf. Maar op dag drie voel ik: ik móét mee. We pakken de kinderen in en bezoeken een huisje in Ceglie. Daar gebeurt het. Ik word emotioneel. Van een huis? Ja! Dit voelt zo goed. Roel ziet het ook meteen: hij weet dat we ons plekje gevonden hebben

Het grote avontuur begint

Eind mei vallen de puzzelstukjes in elkaar: ons huis in Nederland is verkocht én ons bod in Italië is geaccepteerd. We gaan echt verhuizen! Op 1 september 2025 vertrekken we na een liefdevol afscheidsfeest. De auto is volgeladen, de caravan hangt erachter.

De eerste weken zijn hectisch. Omdat we de sleutel van ons nieuwe huis pas over een maand krijgen, reizen we via Frankrijk en Sardinië. De spanningen lopen soms hoog op; de vermoeidheid en de onzekerheid over de papieren bij de Italiaanse gemeente eisen hun tol. Na zes weken in de caravan snakken we naar een echt dak boven ons hoofd. Roel regelt een tijdelijke huurwoning voor ons in de buurt van ons nieuwe huis.

Een laatste blik terug

In november reizen we nog even terug naar Nederland voor de feestdagen. De eerste twee dagen voelt het enorm dubbel. "Waarom zijn we hier eigenlijk weggegaan?" vraag ik me af met de nodige tranen. Maar naarmate we er langer zijn, besef ik weer waarom we voor Italië hebben gekozen. De drang om 'naar huis' te gaan – naar Puglia – wordt alleen maar sterker. Nu zijn we weer terug in Italië in een nieuwe, tijdelijke huurwoning. Het is klein voor twee volwassenen, drie kinderen, een hond en een kat, maar het voelt als thuis. Het nieuwe jaar is aangebroken en we wachten nu geduldig (oké, een klein beetje ongeduldig) op de sleutels van ons eigen droompaleis...

Nieuwsgierig naar het vervolg van ons leven in Puglia? Je kunt ons volgen via Instagram:

@avontuurlijkgezin

Wij zijn Suzanne en Andrea. Voor de liefde ben ik jaren geleden geëmigreerd naar Italië en samen woonden we lange tijd in het bruisende Rome. Toch voelden we op een gegeven moment dat het tijd was voor verandering. We besloten de drukte van de stad achter ons te laten en verhuisden naar het platteland van Umbrië, een prachtige regio in Italië.

In juni 2022 gooiden we het roer om en begonnen we een nieuw avontuur: wonen en leven op het Italiaanse platteland. In deze blog deel ik graag ons verhaal over emigreren naar Italië en hoe wij deze stap hebben ervaren. Ook delen we onze ervaringen via social media en nodigen we gasten uit in onze vakantieappartementen bij Casa Nina. Hier vertellen we ons verhaal!

Van citytrip naar Italiaanse droom

Ons verhaal is een beetje “Grenzeloos Verliefd”, een vleugje “Ik Vertrek” en een flinke dosis “Het Roer Om”. In september 2014 ontmoetten we elkaar in Trastevere, Rome. Wat begon als een spontane citytrip, veranderde ons leven voorgoed. De Italiaanse Andrea en de Nederlandse Suzanne. Twee werelden die samenkwamen in de smalle straatjes van Rome. Fast forward naar nu: we wonen in Umbrië, op een heuvel, tussen de olijfbomen, met onze kinderen en een oude boerderij die we stap voor stap omtoveren tot een droomplek. 

Onze weg naar Umbrië

Onze droom om buiten de stad te wonen begon al jaren geleden. We hielden van Rome, maar het voelde steeds vaker alsof we leefden in een decor dat niet meer van ons was. We verlangden naar ruimte, adem, een plek waar onze kinderen vrij konden rondrennen. Dit was het derde huis dat we bezochten en zodra we het terrein opreden, wisten we: dit is thuis.

Maar verhuizen was geen romantisch filmbeeld. Met twee kleine kinderen onder de twee en mijn (schoon)vader die meeverhuisde, moesten we twee huizen inpakken. We sliepen te weinig en dachten regelmatig: waar zijn we aan begonnen? Geen netwerk, geen opvang, alleen elkaar en een idee. Het was chaos, heftig, soms te veel. Maar tussen de kartonnen dozen, huilbuien en bureaucratische drama’s door, hebben we het gedaan. En het mooiste? Het voelt nog steeds als de juiste keuze.

De bronnen van onze inspiratie 

De keuze om naar Umbrië te verhuizen en Casa Nina te beginnen, kwam voort uit een diep verlangen naar rust, ruimte en een leven op onze eigen voorwaarden. Andrea en ik droomden altijd al van een bestaan buiten de gebaande paden, en toen we kinderen kregen, werd die wens sterker. We wilden niet dat ze opgroeiden in de chaos van de stad, we wilden aarde onder hun voeten, de wind in hun haren, en een thuis dat niet voelde als een tussenstation. 

Umbrië voelde vanaf het eerste moment als thuiskomen. Toen we voor het eerst bij onze lieve vrienden Roos en Nico op bezoek gingen, zagen we het leven dat zij daar hadden opgebouwd. Eenvoudig, zelfvoorzienend, in harmonie met de natuur. En ergens diep van binnen wisten we meteen: dit willen wij ook. Geen ‘misschien ooit’, maar nu. Hun prachtige casa vacanza en de manier waarop ze hun leven hadden ingericht, raakten iets in ons dat we niet meer konden negeren.

We hadden geen stappenplan. Zelfs voor Andrea, als Italiaan, bleef de bureaucratische nachtmerrie groot. Alles moest worden bevochten en geregeld, vaak tegen beter weten in. ‘Even snel iets fixen’ bestaat hier niet. We liepen tegen muren op, sprongen over obstakels die we niet zagen aankomen, en toch, op de een of andere manier, werkten we ons erdoorheen. En nog steeds. 

Wat we leerden? Dromen zijn mooi, maar zonder actie blijven het luchtkastelen. Je hoeft geen grote sprongen te maken, alleen de moed te hebben om steeds één stap vooruit te zetten. En juist door die stappen te blijven zetten, maakten we uiteindelijk de sprong. Nog steeds zijn we elke dag blij dat we het deden.

De dagelijkse strijd: tussen droom en werkelijkheid

Het plaatje lijkt idyllisch: een leven in de natuur, kinderen die opgroeien tussen de olijfbomen, een eigen onderneming waar we met passie aan bouwen. En ja, dat is het soms ook. Maar wat je niet ziet, is de constante druk die op onze schouders rust. 

In Nederland werkte ik in de jeugdhulpverlening, en na mijn emigratie in 2016 startten Andrea en ik Panzironi Photography. Andrea werkte al sinds 2003 als freelancefotograaf, en samen introduceerden we een nieuwe dienst: loveshoots en huwelijksaanzoeken voor Nederlandse toeristen in Rome. Jaren later runnen we nog steeds dat bedrijf, maar ook Casa Nina. We ontvangen gasten, zorgen dat alles op rolletjes loopt, zorgen voor onze kinderen en proberen tegelijkertijd een enorme klusboerderij stap voor stap bewoonbaar te maken. De dagen zijn gevuld met eindeloos schakelen: van klanten beantwoorden naar speelgoed opruimen, van olijfbomen snoeien naar bedtijddrama’s. 

En de waarheid? Die is rauwer dan de Instagram-plaatjes laten zien. We leven een prachtig leven, maar ook een zwaar leven. Zonder vangnet, zonder familie dichtbij, zonder iemand die even inspringt. Jonge kinderen opvoeden terwijl je een bedrijf runt en een huis opbouwt, is niet zomaar een droom die zich vanzelf uitrolt. Soms voelt het alsof we op een smal bergpad lopen, één misstap en het wankelt. De stress en financiële zorgen zijn er, net als het besef dat we soms meer naast elkaar leven dan met elkaar. Toch kiezen we hier elke dag opnieuw voor. Want onder de chaos en slapeloze nachten blijft dat ene gevoel: dit is onze plek.

Hoogtepunten en keiharde realiteit

Emigreren klinkt romantisch, maar met een Nederlands referentiekader kan het lastig zijn. Toen ik in 2016 naar Italië verhuisde, duurde het jaren voordat ik mezelf écht vond. Het was een proces van wennen, van ontdekken en van mezelf opnieuw uitvinden. Het gemis van een sociaal netwerk was het moeilijkst. En toen we van Rome naar Umbrië verhuisden, begon alles opnieuw: nieuwe mensen, nieuwe gewoontes, weer dat gevoel van buitenstaander zijn. De taal was in het begin een enorme drempel, maar zelfs nu, als ik de taal spreek, merk ik dat dat niet betekent dat ik alles begrijp. Hoe dingen werken, hoe mensen denken, hoe je ergens tussenkomt. Je blijft altijd een beetje ‘die buitenlander’, hoe goed je ook je best doet. Dat gevoel raak je nooit helemaal kwijt.

Toch zijn er de momenten die alles goedmaken. De ochtenden met een cappuccino in de tuin terwijl het licht over de heuvels glijdt. De geur van versgeperste olijfolie na onze eerste oogst. De kinderen die vrij en wild buiten spelen. Die herinneringen blijven hangen en verzachten de scherpe randen van de realiteit. Het is een constante balans tussen doorzetten en loslaten, tussen worstelen en genieten. Soms vraag ik me af waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn. Maar dan kijk ik om me heen, voel de vrijheid, de natuur, en weet ik: we horen hier. Hoe chaotisch, moeilijk en soms uitputtend het ook is. Dit is ons leven!

Onze tips voor anderen

Emigreren is geen kwestie van ‘goed voorbereid zijn’ of simpelweg de taal leren. Als je besluit een nieuw leven op te bouwen in een ander land, heb je alleen maar één optie: je moed verzamelen, ervoor gaan, zonder precies te weten wat je te wachten staat. Er is geen draaiboek, want emigreren is iets persoonlijks. Iedereen reageert er anders op, voelt het anders, gedraagt zich anders. Wat voor de een werkt, hoeft voor de ander niet te gelden. Het is een reis van vallen en opstaan, van ontdekken wie je bent in een nieuwe omgeving. 

Het leven in een ander land is niet altijd makkelijk. Er zijn momenten van twijfel, van niet weten waar je aan begonnen bent. Soms voelt alles nieuw, onwennig en moeilijk. Het gemis van het vertrouwde, het ontbreken van een sociaal netwerk, het gevoel dat je niet altijd begrepen wordt. Maar als je openstaat voor het onbekende, ontdek je onverwachte momenten van schoonheid en groei. 

Het blijft balanceren, tussen dromen en realiteit, tussen zorgen en geluk. Soms voelt het alsof we helemaal geen controle hebben over wat er gebeurt. Maar misschien is dat precies waar het om draait: het proces omarmen, het onzekere accepteren, en schoonheid vinden in de chaos. Want uiteindelijk gaat het er niet om dat alles perfect is, maar dat je het aandurft en elke dag opnieuw de uitdaging aangaat!

Wat ons echt drijft en kracht geeft

De natuur, de stilte en het besef dat we ons eigen pad bewandelen, geven ons de energie die we soms zo hard nodig hebben. Het is een constante herinnering dat het leven niet altijd ingewikkeld hoeft te zijn. We hebben geleerd om eenvoud te omarmen, om te genieten van de kleine momenten die je niet kunt plannen, maar die wel alles waard zijn. Of het nu is de geur van verse regen op de aarde, of het geluid van de kinderen die buiten spelen en lachen, dat zijn de dingen die ons vullen.

Dit avontuur heeft ons sterker gemaakt. We hebben geleerd om met minder tevreden te zijn en hebben ons volledig overgegeven aan het onbekende. Soms is dat spannend, soms frustrerend, maar altijd het waard. We zijn als gezin dichter naar elkaar gegroeid op een andere manier. Door samen de kleine, dagelijkse momenten te ervaren, ondanks de chaos die het ouderschap met jonge kinderen met zich meebrengt. Onze kinderen, nog zo klein (bijna 4 en 6 jaar), herinneren ons keer op keer aan de puurheid van het leven. Door hun simpele, maar tegelijkertijd diepzinnige manier van kijken naar de wereld, worden wij teruggezet met beide voeten op de grond. Ze leren ons relativeren, ons verwonderen over het kleine, wat later vaak groots blijkt te zijn. Het is in die momenten dat we beseffen hoe waardevol het is om in het hier en nu te zijn. Dit avontuur heeft ons doen beseffen wat écht belangrijk is: elkaar, de natuur, en het leven op een manier die we in Nederland nooit hadden kunnen ervaren.

Wil je ons volgen?

De droom waar we nu aan bouwen, draait niet alleen om de boerderij of de vakantieappartementen, maar vooral om de vrijheid om zelf te bepalen hoe we willen leven. Als gezin, als ondernemers, als mensen die dromen en risico’s nemen. We willen een leven vol avontuur, maar ook vol rust, eenvoud en liefde. Wie weet wat de toekomst voor ons in petto heeft, maar we weten zeker dat het niet zonder uitdagingen zal zijn. Toch kijken we vol vertrouwen naar de horizon, wetende dat we iedere stap van dit avontuur zelf zetten.

Volg ons op deze reis en ontdek hoe wij onze droom tot leven brengen. Via onze social media kun je alles volgen en deel uitmaken van ons avontuur. We hopen dat ons verhaal jou inspireert om je eigen avontuur te beginnen, waar ook ter wereld!

Dromen jullie wel eens van emigreren naar Frankrijk, meer rust en ruimte, of het starten van jullie eigen gîtes? Daniël en Daniëlle deden precies dat. Toen het werk in Nederland niet meer paste en het verlangen naar een vrijer leven steeds sterker werd, besloten ze hun lang gekoesterde droom uit te spreken. In de Charente-Maritime – een zonnige regio aan de Franse westkust – vonden ze een oude boerderij die alles veranderde.

Wat begon als een wens voor meer vrijheid, groeide uit tot een nieuw bestaan tussen de stranden, het platteland en hun eigen Domaine Le Roseau. Hun verhaal laat zien wat er écht komt kijken bij emigreren naar Frankrijk: van huizenjacht en klussen tot papierwerk, financiële keuzes en het bouwen van een compleet nieuw leven.

Wij zijn Daniël en Daniëlle en hebben sinds 2023 de sleutel van een oude boerderij in Frankrijk in de Charente-Maritime. Op een klein half uurtje van de kust vonden we ons droomhuis. De Charente-Maritime ligt aan de westkust op 950 km van Utrecht. Op social media ben ik actief op instagram (domaine_le_roseau) en neem gerust eens een kijkje op onze website: www.domaineleroseau.com

Hoe het begon: In 2020 had voornamelijk Daniël het niet zo naar zijn zin op z’n werk en gingen we eens nadenken. Willen we dit werk blijven doen tot ons 67e of kiezen we voor een vrijer leven in Frankrijk? Stiekem droomden we daar al jaren over en nu spraken we het echt uit en gingen op onderzoek uit. Allereerst het gesprek met onze dochters (zijn nu beiden op kamers). Want als zij er niet achter zouden staan dan ging het hele verhaal niet door. Gelukkig reageerden ze zelfs heel positief en samen gingen we op zoek. Online en in de vakanties fysiek. Na meerdere panden bekeken te hebben, vonden we in 2023 ons droomhuis! Het voldeed aan al onze wensen en zelfs meer want de vorige eigenaar was al begonnen met renoveren van de voormalige geitenschuur. Voor ons ideaal want we wilden vakantiehuisjes (gîtes) gaan verhuren en daar was dit de perfecte plek voor.

We verkochten ons huis in Nederland om het huis in Frankrijk te financieren. We wilden nog niet gelijk emigreren dus ondertussen gingen we voor een kleine 1,5 jaar in een huurwoning. We klusten in de vakanties en bereidden onze emigratie voor. In december 2024 was het zover. Vanaf die tijd hebben we fulltime geklust. We wilden in het voorjaar van 2025 opengaan omdat we de inkomsten nodig hadden. Tegenslagen hadden we ook, onze beide vaders overleden begin 2025 en ook hadden we een grote financiële tegenslag met het zwembad. Maar al met al hebben we het gered (vraag niet hoe…) om eind april met de eerst gîte open te gaan. Daarna volgde al gauw de 2e en net voor het hoogseizoen was de 3e af. De 4e en tevens laatste maken we deze winter af.

We hebben net ons eerste seizoen afgesloten (in de winter zijn we dicht) en genieten nog na. Want wat was het een fantastisch seizoen en wat is het heerlijk om al die mensen te zien genieten van wat wij hier hebben neergezet. Ons leven ziet er nu zo anders uit. Van kantoorbaan naar gastvrouw/heer. Veel relaxter. We moeten nog wel flink klussen aan de 4e gite en ook het woonhuis is nog verre van af maar dat komt wel. We genieten van de rust en ruimte hier op het platteland maar als we zin hebben in reuring en gezelligheid zitten we zo aan de kust of in het stadje vlakbij ons. We houden namelijk ook van terrasjes, markten en uiteten gaan. En ook een dagje Bordeaux of La Rochelle doen we regelmatig. 

De mindere kant van het emigreren is toch wel echt wel het papierwerk. Al die instanties, regeltjes etc waar je door de taal soms geen wijs uit wordt. We komen er met hulp uiteindelijk wel uit en de Fransen zijn echt wel heel behulpzaam. Je moet er vaak gewoon naar toe want e-mailen daar zijn ze niet zo van. 

We hebben zeker geen spijt hoewel we onze dochters wel missen. Maar we zien elkaar regelmatig en dan is het ook echt quality-time. Datzelfde geldt voor vrienden en familie, die komen hier heen of wij gaan naar Nederland want met één dag rijden zijn we er. 

Maar als we dan aan het eind van de dag op ons terras in het zonnetje zitten of nu in de herfst/winter lekker bij de houtkachel dan kijken we elkaar aan en zeggen we, wat een goede keus was dit!

Na jaren dromen, plannen en twijfelen maakten we eindelijk de sprong: wij, Sabrina (33), Rico (32), Ruby (10) en Lío (5), verruilden het drukke leven in Groningen voor de zon, rust en vrijheid van Zuid-Spanje. Met één auto, twee koffers en een hoofd vol dromen begonnen we ons emigratie-avontuur naar Andalusië – op zoek naar een leven dat beter bij ons past.

Veertien jaar geleden woonden we al eens in Spanje: Rico studeerde er en ik werkte er, dus de liefde voor het land zat diep. Toch kwam het echte besef pas na onze reizen en het wonen voor een paar maanden op Curaçao: we wilden niet meer terug naar ons oude leven in Nederland.

Toch was het niet alleen maar avontuur en lef. De angst om alles los te laten was soms groter dan de droom zelf. Wat als het niet zou lukken? Wat als we spijt kregen? Maar diep van binnen wisten we: als we het nu niet doen, blijven we altijd met de vraag leven: “wat als we wél waren gegaan?”

En juist daarom willen we ons verhaal delen. Niet omdat we alles perfect hebben gedaan, maar omdat we weten hoe het voelt om te twijfelen, te dromen en uiteindelijk te springen. We gunnen iedereen die met hetzelfde idee speelt de moed om het avontuur aan te gaan, om hun hart te volgen, of dat nu in Spanje is of ergens anders ter wereld.

Onze Reis Samen Begonnen

Ons avontuur begon al jong: twee reislustige mensen die elkaar vinden. Na een half jaar verkering moest Rico voor zijn studie naar Spanje en ik ging mee. Na een geweldige tijd keerde we terug naar Nederland, bouwden een leven op, reisden veel en kregen onze kinderen Ruby en Lío.

Toen de kans kwam om voor een paar maanden naar Curaçao te gaan voor Rico zijn werk, namen we die met het hele gezin aan. Daar voelde het leven onder de zon, de vrijheid en de ontmoetingen met gelijkgestemde mensen magisch. Terug in Nederland voelden we allemaal: dit ‘’gewone’’ leven past ons niet meer. Maar het was niet Curaçao dat ons trok, het was Spanje.

Verliefd op Andalusië

Toen we samen in Spanje woonden, was dat in de Costa Blanca, maar tijdens een weekendtrip naar Andalusië werden we op slag verliefd op deze streek. Het voelde meteen als thuis, met het zonnige klimaat, de vriendelijke mensen en de ontspannen sfeer. Vanaf dat moment wisten we: als we ooit teruggaan, dan is Andalusië waar we willen zijn.

Familie, Vrienden en Ondersteuning

Wat deze stap voor ons extra bijzonder, maar ook moeilijk maakte, is dat wij echte familiemensen zijn en veel tijd doorbrengen met vrienden. We houden ervan om vrienden en dierbaren om ons heen te hebben. Het idee dat we hen nu minder vaak zouden zien, voelde soms bijna onmogelijk. Voor ons én voor onze familie en vrienden was het gemis merkbaar.

Toch is iets ons altijd bijgebleven: iedereen motiveerde ons om deze stap te zetten. Niemand keek er raar van op, niemand misgunde ons het avontuur. Dat vertrouwen en die steun maakten het verschil en hebben ons geholpen om vol vertrouwen te springen. Tegelijkertijd blijft dit het moeilijkste stukje van de hele emigratie, het missen van de mensen die je lief zijn.

Werk en Dagelijks Leven

Rico werkt remote en kan daardoor overal ter wereld zijn werk uitvoeren. Zijn werk nam hij dus gewoon mee naar Spanje, waardoor hij meteen een stabiel inkomen had en flexibel kon werken.

Ik, Sabrina, had een goedlopend beautycentrum, dit is echt mijn passie en droom. Voor onze emigratie heb ik dit helaas moeten opgeven en mijn bedrijf moeten verkopen. Daardoor kreeg ik wel ademruimte in Spanje: de tijd en rust om volledig voor de kinderen te zorgen en hen te helpen helemaal op hun plek te komen.

Daarnaast heb ik mijn handen vol aan ons online platform Casa’s el Mundo en het beheren van ons vakantieappartement voor verhuur. Vervelen doen we ons hier dus absoluut niet, en we combineren het praktische met plezier en avontuur.

Samen hebben we zo een stabiele basis gecreëerd in Spanje, terwijl we toch de vrijheid en flexibiliteit behouden die we zo belangrijk vinden.

Een Thuis in Spanje

In Spanje hebben we nu onze basis: een thuis waar de kinderen naar school gaan en wij ons leven opbouwen. Toch betekent dat niet dat we stilzitten! In de zomervakantie, van drie maanden, maken we tijd voor een bezoek aan Nederland, zodat familie en vrienden de kinderen ook zien, én plannen we reizen en avonturen om nieuwe plekken op de wereld te ontdekken.

Op die manier combineren we het beste van twee werelden: een stabiele basis voor ons gezin en de vrijheid om te reizen en nieuwe ervaringen op te doen. Zo voelt het leven in Spanje voor ons als een perfecte mix van rust, plezier en avontuur.

School en Integratie

We hebben deze keuze samen met onze kinderen gemaakt, omdat we echt wilden integreren in Spanje. Daarom hebben we ervoor gekozen om de kinderen naar een lokale Spaanse school te sturen, zodat ze de taal sneller onder de knie krijgen en zich beter kunnen aanpassen aan hun nieuwe omgeving.

Ruby zit nog twee jaar op de basisschool voordat ze naar de middelbare school gaat, en daarna bekijken we opnieuw hoe de balans ligt en of dit ook nog steeds aansluit bij de behoeften van onze zoon. Zo zorgen we ervoor dat beide kinderen op een manier onderwijs krijgen die past bij hun ontwikkeling én bij onze wens om als gezin volledig deel uit te maken van het lokale leven.

De eerste schooldag was spannend voor ons allemaal. Ruby en Lío waren zenuwachtig, maar wisten ook wat er van hen werd verwacht. Wij mochten niet mee naar binnen en moesten ze bij de hekken afzetten, wat best wennen was. Terwijl wij met tranen in onze ogen stonden toe te kijken, liepen zij dapper naar hun klas. Je zag echt dat ze beide verantwoordelijkheid namen om dit avontuur aan te gaan. Eerst verstonden ze bijna niets, maar al snel ontdekten ze dat handen, voeten en gebaren verrassend goed werken.

Nu, een paar weken verder, gaat het steeds beter. Ze maken vriendjes, begrijpen de lessen beter en voelen zich steeds meer thuis. De lokale school helpt hen niet alleen de taal te leren, maar geeft hen ook een gevoel van verbondenheid met de gemeenschap. Het integreren gaat stap voor stap, en het mooie is dat wij als gezin dit samen meemaken en elkaar daarbij kunnen ondersteunen.

Aanpassen en Open Communiceren

Het blijft wennen voor de kinderen, want het is anders dan ze gewend zijn. Dat is op zich niet verkeerd, maar belangrijk is dat iedereen happy is met de keuzes die we maken. We praten er daarom regelmatig openlijk over met z’n allen, delen gevoelens en ervaringen, en zorgen dat iedereen gehoord wordt. Zo creëren we een veilige- en positieve basis waarin de kinderen zich kunnen ontwikkelen, terwijl wij als gezin samen groeien in ons nieuwe leven in Spanje.

Ons Leven in Spanje

Ons leven hier draait om de simpele dingen, en juist dat maakt het zo bijzonder. We hebben er bewust voor gekozen om eerst te huren, zodat we konden voelen waar we ons echt willen vestigen. Het geeft ons veel vrijheid: 10 maanden genieten van deze plek, eropuit trekken en daarna weer lekker terugkomen.

We wonen op een park, ideaal voor de kinderen omdat ze hier vriendjes en vriendinnetjes hebben. Het idee van een vrijstaand huis met zwembad komt ooit, maar voelt voor nu nog niet passend. Met een gezamenlijk zwembad op het park en de zee om de hoek hebben we een heerlijk leven. We stappen zo op de fiets naar de dichtbijzijnde stadjes, ontdekken in de weekenden nieuwe plekjes in Andalusië en genieten van het lekkere eten en de ontspannen sfeer.

Hoe Dit Avontuur Ons Heeft Veranderd

Emigreren naar Spanje heeft ons als gezin echt veranderd. Er is rust in het gezin gekomen: we doen waar we zin in hebben, zonder een overvolle agenda zoals we in Nederland hadden. Het leven hier is buiten, in de zon en de natuur, en dat merk je aan alles: de kinderen spelen meer, we bewegen meer en we nemen meer tijd voor elkaar.

Door deze verandering voelen we ons verbonden als gezin, maar ook vrijer als individuen. We hebben geleerd dat het niet gaat om druk, maar om kwaliteit van tijd samen, om bewust keuzes maken en genieten van het moment. Het heeft ons doen beseffen dat geluk vaak ligt in de simpele dingen, en dat een leven in balans echt mogelijk is.

Volg Ons

Ik deel dagelijks verhalen en foto’s van ons leven in Andalusië via Instagram:

• @casaselmundo – ons emigratie-avontuur en hoe wij Andalusië ontdekken vanuit onze ogen.
• @sabrinabakkerraangs – ons gezinsleven en de reizen die we maken.

Neem gerust een kijkje en stuur ons een berichtje als je vragen hebt!

Het mooiste leven wacht buiten je bekende wereld.

Con mucho cariño, de nuestra parte

k ben Claudia en woon sinds oktober 2023 samen met mijn man Erwin, onze twee Doodles en de inmiddels geadopteerde straatkat Buurman in Portugal.

Na jaren dromen hebben we besloten te emigreren naar Portugal en een nieuw leven op te bouwen onder de zon. In deze blog vertel ik meer over ons avontuur, het wonen in Portugal, en waarom wij ons hier helemaal thuis voelen.

Het Begin van de Droom
Het emigratie-idee kwam voornamelijk bij mij vandaan. Het begon in 2020, het jaar dat bij ons allemaal grote indruk heeft gemaakt. Ik was wakker of wappie, hoe je het ook wil noemen, en ik voelde me niet meer veilig in mijn eigen land. Mijn moeder heeft al 30 jaar een huis in Portugal en steeds vaker, als we hier dan waren, wilde ik niet meer naar huis. Het was zelfs zo erg dat ik tegen mijn man zei: "Als je niet meegaat, ga ik wel alleen."

De Beslissing
Dat nam hij serieus en ging op zijn werk kijken naar mogelijkheden om vanuit Portugal online te werken. Daar gaven ze akkoord en toen ging het ineens heel snel. Het huis werd te koop gezet, hier in Portugal werd een huis gekocht zonder dat we er ooit geweest waren…

De Verhuisplanning
Met elke stap die ons dichter bij Portugal bracht, werd ik blijer. We zouden sowieso in oktober op vakantie naar Portugal gaan, en ik dacht: we hebben toch al een ticket, laten we dan maar gewoon blijven! Dus onze vakantiedatum werd onze verhuisdatum. Eerst nog twee weken bij mijn moeder in huis en toen konden we ons appartement in! Wat een verrassing, wat was het groot, licht en een mooie plek! We wonen aan het strand! Yeey!!!!

Hulp bij de Verhuizing
Hulp met administratieve en legale zaken en het kopen van het huis hebben we gekregen van onze vriendin die we al 30 jaar kennen. Ze spreekt Portugees en Engels en heeft zo haar ingangen hier. Alles is daardoor super vlot verlopen.

Mijn Werk in Portugal
Qua werk en vrijetijdsbesteding ben ik hier eigenlijk hetzelfde gaan doen als in Nederland, alleen dan onder de zon en met andere mensen. Ik maak kleurrijke Ibiza-stijl banden voor honden en dat loopt gewoon door; ik verkoop nog steeds aan Nederland (Miss Doolittle). In Nederland had ik een platform waarin ik lokale kleine bedrijven in het zonnetje zette, markten organiseerde, etc. Hetzelfde doe ik nu hier en word met veel enthousiasme ontvangen 🌸. Ik ben zeer actief in het lokale leven hier. Sinds kort ben ik ook te boeken als stadsgids, wat ik samen met een vriendin doe. Daarnaast ben ik hier een dames wandelgroep gestart die inmiddels is uitgegroeid tot 1500 leden. We wandelen, maar doen ook lunchen, workshops, wijnproeverijen en nog veel meer.

Het Leven in Portugal
Ik heb geen seconde spijt, er zijn nog geen dieptepunten geweest, alleen maar blije dagen! Ik mis ook eigenlijk niks, gek he? Alsof ik hier altijd al had moeten zijn. Het allergelukkigst ben ik toch met het wonen aan de zee! Wat een cadeau is dat!!!

Mijn Tip voor Jullie
Tip: Denk niet in moeilijkheden, maar in mogelijkheden! Als je echt weg wil uit Nederland, vind je wel een manier. Ik gun het jou . En als je die stap hebt gemaakt, start zelf een groep (wandelen, boeken, zwemmen) of join er een. Zo leer je heel snel heel veel leuke (en minder leuke 😂) mensen kennen.

Een Nieuwe Band met Mijn Familie
Ik sta elke dag blij op, met mijn blote voeten in de natuur, de stilte, de rust, de zon. De band met mijn zoons is juist versterkt doordat we, als we elkaar nu spreken of zien, ook echt praten, luisteren en elkaar zien.. Mijn moeder is hier 8 maanden per jaar, waar ik ook heel blij mee ben. Niet bij ons in huis, maar heel dichtbij, want dat had ik wel moeilijk gevonden. Ze is alleen en ook in Nederland zagen we elkaar elke dag.

Wil je Mij/Ons Volgen?
Ik ben heel actief op Instagram, feel free to follow of neem een kijkje!

Droom jij ook van wonen in Spanje, maar vraag je je af hoe het écht is om te emigreren? Fred en Ingrid delen hun eerlijke verhaal over hun stap van Nederland naar het zonnige Spanje. Wat begon als een verlangen om dichter bij familie te zijn, groeide uit tot een nieuw leven vol uitdagingen, geduld en vrijheid. In deze blog vertellen ze hoe ze hun droomhuis vonden, wat ze leerden van de Spaanse mentaliteit (“mañana, mañana”) en hoe hun leven nu – 3,5 jaar later – voelt als thuiskomen. Lees mee over hun avontuur, van de eerste twijfels tot het runnen van hun eigen Casa Olivero, en ontdek hun tips voor iedereen die de stap naar Spanje overweegt. 🇪🇸

Van Nederland naar Spanje: ons emigratieverhaal

Wij zijn Fred en Ingrid, en inmiddels hebben we ons huis alweer 3,5 jaar in het zonnige Spanje. Nou ja, ík woon er en Fred pendelt nog een beetje heen en weer, zijn werk en huis staan nog in Nederland, maar hij is zoveel mogelijk hier bij mij. Samen hebben we een avontuur om nooit te vergeten beleefd.

Hoe het zaadje werd geplant

Eigenlijk begon het allemaal al veel eerder. Mijn twee dochters wonen al ruim vijftien jaar in Valencia. Door alle bezoekjes die ik bij hen bracht, voelde Spanje steeds meer als thuis diep vanbinnen wist ik: ooit woon ik hier ook.

Toch hield ik mezelf nog tegen. Mijn vader leefde nog en had zorg nodig, en ik wilde er voor hem zijn. Pas na zijn overlijden voelde ik, nú is het moment. Alsof dat nog niet genoeg reden was, bleek mijn dochter zwanger te zijn. Het vooruitzicht om oma te worden gaf me die laatste zet ik moest en zou de stap wagen.

En inmiddels zijn Fred en ik trotse opa en oma van twee geweldige kleinkinderen. ❤️

De grote sprong

Ik verkocht mijn huis in Nederland, bracht de meubels naar de opslag en begon samen met Fred en mijn dochter aan de huizenjacht. Wat een geluk dat zij vloeiend Spaans spreekt en ons overal bij hielp. Toch waren er momenten waarop wij bijna de moed verloren. Zoveel bezichtigingen, zoveel twijfels. En toen – alsof het zo had moeten zijn – reden we een oprijlaan op, geflankeerd door olijfbomen. Daar stond het huis. Wij voelden het meteen: dit is het. 

De uitdagingen

De grootste uitdaging? Zonder twijfel de verbouwing. We besloten de garage om te toveren tot een compleet huisje, mét alles erop en eraan. De Spaanse aannemer verzekerde ons dat het zes weken zou duren, dat werden tien maanden. 😅

Alle clichés bleken waar: de Spaanse mentaliteit is echt anders dan de Nederlandse. Waar wij in Nederland strak planmatig te werk gingen, leerde we hier dat mañana ook écht mañana betekent. Achteraf kunnen we erom lachen, maar in die tijd hebben we flink wat geduld moeten opbrengen.

Wennen aan het leven in Spanje

Emigreren is meer dan een huis kopen in Spanje. Het is je aanpassen aan een nieuwe cultuur en manier van leven.

• De taal: wij spreken geen vloeiend Spaans, maar met een paar woorden, een lach op je gezicht en veel handen en voeten kom je ver. Spanjaarden waarderen het als je moeite doet.                         

• De bureaucratie: van een NIE-nummer tot inschrijving bij de gemeente, vergunningen aanvragen Spanje houdt van papierwerk. Geduld en kopietjes zijn je beste vrienden.

• De mentaliteit: in Nederland is haast de norm, in Spanje is rust dat. Even wennen, maar uiteindelijk heerlijk. Mensen nemen de tijd voor elkaar, en dát maakt het leven hier zoveel rijker.

Langzaam maar zeker voelden wij dat we niet alleen in Spanje wóónden, maar dat dit echt voelt als thuiskomen.

De hoogtepunten

En dan, die momenten die alles de moeite waard maken. Afgelopen zomer zat Casa Olivero volledig volgeboekt. We mochten zulke leuke gasten ontvangen: mensen die, net als wij, verlangen naar rust, natuur en een beetje avontuur. Het voelde alsof alles op z’n plek viel. Alle inspanning, twijfel en onzekerheid vielen weg, dit is waar we het voor deden.

Onze tip aan anderen

Voor iedereen die met emigratieplannen rondloopt: doen! Natuurlijk, er zijn hobbels. Je loopt tegen cultuurverschillen aan, dingen kosten soms drie keer zoveel tijd als gepland en je moet leren loslaten. Maar het leven hier, het is zoveel rustiger. De mensen zijn relaxter, het klimaat is een droom, en het gevoel van vrijheid is onbetaalbaar.

Onze tips voor wie wil emigreren naar Spanje

We krijgen vaak de vraag: hoe is het om in Spanje te wonen? Ons antwoord: fantastisch, maar bereid je goed voor.

1. Durf de stap te zetten. Het perfecte moment komt nooit.

2. Leer de taal. Al is het maar een beetje – het opent deuren.

3. Accepteer de mentaliteit. Dingen gaan anders dan in Nederland. Dat hoort erbij.

4. Zoek een netwerk. Familie, buren, andere emigranten – je hebt elkaar nodig.

5. Geniet. Van het klimaat, de natuur, de rust. Daar doe je het voor.

Leven in Spanje: onze ervaring na 3,5 jaar

Het leven in Spanje is minder gehaast. De zon schijnt vaker, de avonden zijn lang en mensen nemen de tijd voor elkaar. Natuurlijk zijn er momenten dat we Nederland missen– de directheid, de efficiëntie – maar wat we ervoor terugkrijgen weegt daar ruimschoots tegenop.

Casa Olivero is inmiddels uitgegroeid tot een plek waar mensen tot rust komen. We voelen ons bevoorrecht dat we hier niet alleen ons eigen leven opnieuw mochten opbouwen, maar dat we dit ook mogen delen met anderen.

Tot slot

Als we één zin mogen meegeven: wacht niet op het perfecte moment, want dat komt nooit, durf te springen.

Wil je ons avontuur volgen? Neem gerust een kijkje bij Casa Olivero, waar we ons Spaanse leven graag met jullie delen 🌸

Bonjour! Wij zijn Lars en Annemiek, en sinds eind juli 2020 wonen wij in Frankrijk. Niet omdat het onze grote droom was om een B&B te beginnen, of omdat we al jaren plannen hadden om te emigreren. Integendeel zelfs. Onze emigratie begon op een manier die we zelf ook nooit hadden zien aankomen.

Het was Valentijnsdag, 14 februari 2020, toen Lars tijdens de rit naar huis plotseling zei:

"Ik wil eerder stoppen met werken… en dat kan als we gaan emigreren."

Ik reed — zonder wijnarrangement — en was even compleet stil. Deze zag ik écht niet aankomen. Maar achteraf was niemand verbaasd dat wij een week later ons huis én onze zeilboot te koop zetten. We verdeelden de taken: ik verkocht het huis in twee weken, en Lars verkocht onze boot een week later.

Emigreren tijdens corona: huis verkocht, grenzen dicht

Er was alleen één klein detail: door corona waren de Franse grenzen gesloten. En wij moesten eind juli ons huis uit.

Toen in juni 2020 om precies 00:00 uur de grenzen weer opengingen, reden wij om 06:00 uur Frankrijk binnen — vol adrenaline en zonder plan B. We hadden vijf huizen geselecteerd om te bezichtigen, compleet met een lijst vol vinkjes:

– liefst een huis mét gîte voor visite,

– maximaal 3000 m² grond,

– geen bouwval,

– en vooral een plek die goed voelde. 

Die week bezochten we uiteindelijk meer dan onze selectie van vijf. Aan het einde van de week deden we een bod op een huis. Maar eerlijk: ik had er geen gevoel bij. Het voelde vooral als "we hebben iets nodig." Ondertussen bleef de overdrachtsdatum uit en kwam ook het voorlopig koopcontract maar niet rond.

Een tijdelijk huis, de Franse taal én… alsnog hét droomhuis

Gelukkig vonden we een huurhuis op twintig minuten van de beoogde koopwoning — een fijne tussenoplossing voor drie maanden. Ik kon er onze eigen spullen neerzetten en langzaam landen in het Franse leven.

Die eerste weken deed ik wat ik het liefste doe: koken. Ik hing rond in Franse supermarkten (een paradijs voor een kok!), stond uren achter het fornuis en leerde mijn eerste Franse woorden.

Maar ik bleef ook huizen bekijken…

Want dat andere huis voelde nog steeds niet als óns huis. En omdat het voorlopig koopcontract nog altijd niet getekend was, zaten we nergens aan vast.

En toen gebeurde het:

Na een bezichtiging van slechts vijftien minuten vond ik mijn droomkeuken. Mijn droomhuis. Mijn gevoel zei: "Dit is hem." We deden meteen een bod — en dat werd geaccepteerd.

Leven als god in Frankrijk

Nu wonen we precies op de plek die ik nooit had durven dromen:

– met die droomkeuken,

– met 1 hectare grond (terwijl we maximaal 3000 m² zochten…),

– en zonder gîte, maar met een groot huis waar alle visite welkom is.

De vinkjes van onze lijst? Die hebben we allang losgelaten.

Want soms voel je gewoon dat iets klopt — en Lars weet na 46 jaar precies wanneer dat bij mij zo is. En per slot van rekening: hij begon dit avontuur.

 We leven nu echt als god in Frankrijk. Ik heb een nieuw netwerk opgebouwd, we hebben een prachtige plek gevonden en ik deel onze verhalen, recepten en avonturen op mijn website. Daar vind je ook ons gratis e-book vol emigratiemomenten, inzichten en humor.