Wat doe je als je droom ineens spannend wordt? Als emigreren niet langer alleen voelt als verlangen, maar ook als twijfel, angst en loslaten? In Van koudwatervrees naar Puglia: onze weg naar een nieuw leven in Italië nemen we je mee in ons eerlijke emigratieverhaal. Over plannen die veranderen, een jaar reizen met een camper, het volgen van je gevoel én uiteindelijk het vinden van een plek die voelt als thuis. Een persoonlijk verhaal over emigreren met kinderen, liefde op het eerste gezicht met Puglia en de moed om opnieuw voor je droom te kiezen, zelfs als dat betekent dat je alles achterlaat wat vertrouwd is.
Voorstellen
Het is mei 2022 en ons huis staat te koop. Niet zonder reden: we willen emigreren naar Zuid-Spanje. Een leven opbouwen onder de zon.. we dromen en maken plannen, in de overtuiging dat ons huis binnen no-time verkocht zal zijn. Maar dan gebeurt er iets onverwachts. Na een paar kijkrondes krijg ik koudwatervrees. Ik ben een gevoelsmens en opeens voelt het niet meer goed. Terwijl we in de tuin zitten, zeg ik tegen Ben: "We kunnen ook eerst een tijdje gaan reizen, dan zien we daarna wel verder." Ben vindt het nogal impulsief, maar eerlijk is eerlijk: zo zijn wij nu eenmaal. De volgende ochtend bellen we de makelaar en halen we het huis direct uit de verkoop.
Het roer om: een jaar in de camper
We maken een nieuw plan. Op 1 november 2022 is het zover. Ons huis is niet verkocht, maar verhuurd. Ben neemt een sabbatical en we gaan er een jaar tussenuit. Met twee kinderen, een kat en onze camper trekken we de wijde wereld in.
We rijden in één streep door naar Zuid-Spanje om de oversteek naar Marokko te maken. Daarna volgt Portugal en trekken we weer door Spanje. Aan emigreren denken we op dat moment niet echt meer; we willen vooral genieten van de reis en vertrouwen erop dat ons gevoel ons zal brengen waar we uiteindelijk horen te zijn.
De ontmoeting met Puglia
Maart 2023. We komen aan op Sardinië – wat een prachtig eiland! Na Sardinië volgt Sicilië en van daaruit steken we over naar het vasteland van Italië. En dan komen we aan in Puglia. Het is liefde op het eerste gezicht. "Wat voelt dit goed," zeggen we tegen elkaar. We blijven maanden in Italië hangen. Hoewel we eigenlijk ook Albanië en Montenegro willen zien, trekt Puglia ons steeds weer terug. We genieten van de mensen, het eten en de overweldigende natuur. De vraag begint te borrelen: Zouden we hier willen wonen? Willen we onze kinderen hier laten opgroeien? We weten het nog niet zeker, maar we genieten intens van het moment.
Terug naar de Nederlandse realiteit
In november 2023 is het tijd om terug te keren naar Nederland. De spaarrekening is leeg en de plicht roept. Ben gaat weer aan het werk, we verkopen de camper en de huurders verlaten ons huis. Het voelt dubbel, maar het is goed zo.
Terug in Nederland is het wennen. De drukte, het constante binnen zitten... Puglia heeft duidelijk ons hart gestolen. Tegelijkertijd zien we dat de kinderen het fijn hebben. Huub gaat met veel plezier naar school, Beau naar de peuterspeelzaal en het neefje van Ben komt voor onbepaalde tijd bij ons wonen. In februari 2024 volgt er nóg meer geluk: ik blijk zwanger te zijn. Op 10 oktober 2024 wordt Ella geboren. Ze is een heerlijke baby en we genieten volop van ons drukke, liefdevolle gezin. Maar na haar geboorte begint het bij mij weer te kriebelen. Ik wil terug. En Ben? Als het aan hem had gelegen, hadden we vorig jaar al een huis gekocht in Italië.
De knoop doorhakken
Eind december 2024 valt alles op zijn plek. Het neefje van Ben gaat op kamers en dat geeft voor ons de doorslag: nu is het tijd voor ons. We gaan ons hart achterna. Het vertellen aan familie en vrienden vond ik lastig, we hebben zulke fijne mensen om ons heen, maar dit is onze droom.
In het voorjaar van 2025 gaat ons huis opnieuw in de verkoop. Tijdens de meivakantie vertrekken we naar Puglia voor een huizenjacht. We krijgen hulp van Roel, een fantastische gids die de omgeving en de lokale makelaars door en door kent. (Stuur me gerust een berichtje als je zijn gegevens wilt!)
De huizenjacht met drie kleine kinderen is een uitdaging. Op de tweede dag gaat Ben alleen op pad terwijl ik bij de kinderen blijf. Maar op dag drie voel ik: ik móét mee. We pakken de kinderen in en bezoeken een huisje in Ceglie. Daar gebeurt het. Ik word emotioneel. Van een huis? Ja! Dit voelt zo goed. Roel ziet het ook meteen: hij weet dat we ons plekje gevonden hebben
Het grote avontuur begint
Eind mei vallen de puzzelstukjes in elkaar: ons huis in Nederland is verkocht én ons bod in Italië is geaccepteerd. We gaan echt verhuizen! Op 1 september 2025 vertrekken we na een liefdevol afscheidsfeest. De auto is volgeladen, de caravan hangt erachter.
De eerste weken zijn hectisch. Omdat we de sleutel van ons nieuwe huis pas over een maand krijgen, reizen we via Frankrijk en Sardinië. De spanningen lopen soms hoog op; de vermoeidheid en de onzekerheid over de papieren bij de Italiaanse gemeente eisen hun tol. Na zes weken in de caravan snakken we naar een echt dak boven ons hoofd. Roel regelt een tijdelijke huurwoning voor ons in de buurt van ons nieuwe huis.
Een laatste blik terug
In november reizen we nog even terug naar Nederland voor de feestdagen. De eerste twee dagen voelt het enorm dubbel. "Waarom zijn we hier eigenlijk weggegaan?" vraag ik me af met de nodige tranen. Maar naarmate we er langer zijn, besef ik weer waarom we voor Italië hebben gekozen. De drang om 'naar huis' te gaan – naar Puglia – wordt alleen maar sterker. Nu zijn we weer terug in Italië in een nieuwe, tijdelijke huurwoning. Het is klein voor twee volwassenen, drie kinderen, een hond en een kat, maar het voelt als thuis. Het nieuwe jaar is aangebroken en we wachten nu geduldig (oké, een klein beetje ongeduldig) op de sleutels van ons eigen droompaleis...
Nieuwsgierig naar het vervolg van ons leven in Puglia? Je kunt ons volgen via Instagram:
